Geen categorie

Deel 28: Ons 3e weekend op Vlieland… Bloot lentevertier.

Dit weekend was het weer zover. Ons jaarlijks weekendje Vlieland. Iets wat we altijd het laatste weekend van maart proberen te plannen omdat we op 30 maart 2016 officieel een stelletje werden. Romantisch met z’n 2en, zonder kinderen, alleen maar aandacht en energie voor elkaar. Heel belangrijk in een relatie en ik raad het iedereen met kinderen aan. Echt even zo’n weekend van rust, romantiek en bezinning.

Ondanks het goede opruimen in januari, lag ook nu het strand nog regelmatig vol met troep.

We hadden de kinderen al op donderdag naar opa en oma in Twente gebracht, dus we konden in alle vroegte op vrijdag richting de ochtendboot in Harlingen. Ik had al een aantal dagen de weersvoorspellingen in de gaten gehouden en de vooruitzichten waren niet echt denderend. Niet al te veel zomerse kleding ingepakt dus en ach… bloot op het strand… dat kan de hele zomer nog wel op het Ellerstrand toch? Rust en romantiek, dat is wat het grootste doel van dit weekend was, dus daar gingen we voor. Na een prima autoritje zonder last van ochtend druktes, wel de nodige plaatselijke mistbanken, kwamen we veilig en wel aan in Harlingen. We parkeerden de auto op het beveiligde gedeelte en liepen gemotiveerd richting vertrekhal. De mist was opgetrokken, sterker nog, het zonnetje brak door! En dat zonnetje… heeft ons de rest van het weekend niet meer met rust gelaten!

Dit was de eerste keer dat we fietsen hadden gehuurd op Vlieland. 1 dagje, de zaterdag.

We kwamen eind van de ochtend aan in het hotel, maar omdat we in eerste instantie de middagboot geboekt hadden en deze later hadden omgeboekt naar de ochtendboot, was de hotelkamer nog niet klaar. We besloten het dorp in te gaan om alvast wat kleine boodschapjes te doen en omdat het prachtig weer was geworden in de tussentijd. We reserveerden alvast een restaurant voor s’avonds en voor de zaterdagavond en toen hebben we het laatste uurtje doorgebracht in de tuin van het hotel, totdat de kamer klaar was. Net als ons eerste bezoek op Vlieland moest ook nu weer Santana borstvoeding kolven. Dit konden we, net als de eerste keer, weer netjes bewaren in de koelkast van het hotel. Nog steeds vinden we het super dat ze zo makkelijk meedenken met hun gasten. Dikke pluim voor dat feit. Nadat we een beetje gesetteld waren en de melk netjes opgeslagen was in de koelkast, liepen we langzaam richting het strand. Ondanks de vele opruimacties in januari lag er toch weer aardig wat troep op het strand. Dat is uiteraard al zeer jammer. Maar wat nog meer jammer was, was het feit dat 90% van de strandbezoekers er gewoon langsloopt alsof het decoratie is. Wij konden het echter niet negeren en hebben dus meegenomen wat we konden meenemen. Naast strandtent het Badhuys staat een grote afvalcontainer, toepasselijk ook nog voor dit soort afval bedoelt, waar we onze vondsten in hebben gedeponeerd. In het hotel nog even gauw de handen gewassen en toen richting restaurant ” Puur ” in het dorp, waar we allebei een heerlijke pizza hebben gegeten. Een absolute aanrader als je op Vlieland bent. Ze hebben ook andere dingen dan pizza’s dus zeker de moeite waard. Een prachtige eerste dag was op z’n eind gekomen.

Ook de zaterdag had een stralend zonnetje. Genoeg reden om de kleren uit te doen.

Dit weekend was ook voor ons de eerste keer dat we fietsen gingen huren op het eiland. We hadden via het hotel geregeld dat we voor 1 dag fietsen konden huren in het dorp, dus na een heerlijk ontbijtje op een, toen al, zonovergoten zaterdagochtend, liepen we richting de haven waar 2 gemotiveerde fietsen op ons stonden te wachten. En al gauw kwamen we erachter waarom we dit eigenlijk nooit eerder hadden gedaan… we zijn niet echt fietsers. Of bewegers in het algemeen haha. Nu ben ik op zich wel wat gewend omdat ik ongeveer dagelijks naar m’n werk op en neer fiets, maar voor Santana is het, door alle zwangerschappen, er al een tijdje niet van gekomen. Het werd dus niet alleen een dagje van lekker bruin worden op de fiets, maar ook dagje van afzien en zadelpijn haha. Het feit dat Santana dit weekend ook nog eens ongesteld bleek te zijn werkte ook niet echt mee aan haar fiets belevenis. 

Ik kon de verleiding niet meer weerstaan. Ik moest en zou de zee in.

Een kleine 10 kilometer verder besloten we het strand op te gaan. Het was heerlijk weer en ik had heel erg zin om even lekker te gaan zonnen. We zochten een plekje, ik wachtte even tot een drietal meisjes met hun hond gepasseerd was, ontdeed me van m’n kleren en nam plaats op m’n handdoek. Santana, die zichzelf niet prettig voelde bloot, door de menstruatie, nam gekleed naast mij plaats. We praatten wat en naarmate het zonnetje op me neer bleef stralen en de zee maar naar me bleef roepen, werd de verleiding om er in te gaan steeds groter. Het enige wat me tegenhield was eigenlijk de watertemperatuur. Zou ik het doen, zou ik het niet doen, ik kon maar geen beslissing maken. Totdat ik me besefte dat goede vriend Frans Zandbergen al jaren de blote nieuwjaarsduik doet en ik me dus eigenlijk vooral aan het aanstellen was. Ik hakte de knoop door, mijn voorjaarsduik ging dit weekend gebeuren! Het was immers ook het weekend dat de zomertijd in ging, dus mooier kon eigenlijk niet. We liepen beide richting de zee, Santana nog steeds vol vertrouwen dat ik zou afhaken. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook letterlijk tot de duik zelf heb getwijfeld haha. Maar ik heb hem gedaan! Waarna ik heel snel weer richting m’n handdoek ben gerend, terwijl Santana me hartelijk toelachte. Althans, het leek me beter het zo te interpreteren haha.

Lang geleden dat ik zo hard heb gerend haha.

Nadat ik weer volledig opgedroogd was in de zon, was het tijd de kleren weer aan te doen zodat we terug konden richting het dorp. Nog even richting het hotel, zodat Santana weer kon kolven, daarna de fietsen terugbrengen want het volgende avondeten stond al weer gereserveerd. ’s Avonds nog even lekker in bad en toen maar richting bed. De laatste avond had z’n intrede gedaan. De zondagochtend moesten we alweer uitchecken helaas. Gelukkig hadden we de laatste boot, dus het eiland was nog niet van ons af.

Een paar strandvondsten van de zondag.

Omdat we de zondag eigenlijk niks gepland hadden, hebben we een beetje de tijd gevuld door over het strand te struinen, waar wederom weer een hoop te vinden was ( waaronder helaas een onthoofde baby zeehond ). Net als de vrijdag hebben we meegenomen wat we konden dragen, maar je krijgt soms echt het gevoel dat het dweilen met de kraan open is. Maar we stoppen niet. Naast over het strand struinen hebben we ook nog een groot gedeelte in de lobby van het hotel doorgebracht, omdat we ergens, stiekem, toch nog steeds last hadden van zadelpijn haha. Al met al mogen we terugkijken op een heerlijk weekend en een prachtig driejarig jubileum van onze relatie. Op naar de vier jaar!

Advertenties
Standaard
Geen categorie

Deel 27: Santana werd op haar 22e naturist. Dit is haar verhaal…

Ik ontmoette Harmen via Badoo, we waren gezellig aan het praten en hadden het over onze dagelijkse bezigheden. Bij Badoo heb je een map “privé foto’s”. Ik vroeg aan Harmen of ik deze mocht zien. Vrijwel direct kreeg ik toestemming om zijn map te bekijken. Toen ik deze keek zag ik Harmen, naakt. Ik schrok eerst toen ik deze foto’s zag en had deze foto’s niet verwacht. Hij had het al wel iets over zijn hart voor naturisme verteld, maar ik had niet verwacht ook daadwerkelijk zulke foto’s aan te treffen. Toen ik deze foto’s bekeken had, had ik alleen maar respect voor hem. Dit heb ik hem ook gelijk verteld. Ik zei dat ik het zelf niet zou doen maar dat ik het knap vond hoe hij zich bloot stelde voor anderen en dit gewoon openbaar durfde te delen.

“ Thuisnaturisme “ was voor Santana de eerste kennismaking met een blote levensstijl.

We begonnen ons gesprek over Naturisme. Ik ben iemand die mensen waardeert om wie ze zijn en ze niet aan kijk wanneer ze “anders” als anderen zijn. Harmen vertelde me dat hij naturisme promootte en zei dat hij naturisme niet kon promoten zonder zichzelf bloot te geven ( dus met kleding aan ). Hij gaf me als voorbeeld dat het niet kon dat je met een “pepsi” shirt aan, vertelde hoe lekker “coca cola” wel niet was. Ik begreep het meteen en praatte hier nog lang over door. Zo vertelde hij me hoe hij het naturisme had ontdekt en wat hij er zo fijn aan vond.

Ondanks dit alles heb ik me niet tegen laten houden hem te ontmoeten. Ik appte hem een paar dagen later of hij zin had om af te spreken. Het was rond 8 uur savonds dat ik hem een berichtje stuurde. Hij dacht dat ik een grapje maakte, maar ik meende het. Hij vond het leuk me te ontmoeten en ik ben gelijk naar Emmeloord gereden. (1,5 uur rijden). We hebben gepraat tot in de late uurtjes. Ik zei dat ik niet al te lang bleef, maar het werd uiteindelijk 3 uur voordat ik weg reed vanuit Emmeloord. Toen ik thuis kwam kon ik niet meteen slapen, omdat ik nog even met Harmen aan t praten was en wist dat dit goed zat. Mijn gevoelens voor hem werden sterker en namen met de dag alleen maar toe. We spraken vaker af, en het klikte alsmaar meer en beter.

We besloten om op 30 maart 2016 onze gevoelens voor elkaar met elkaar te delen en een relatie aan te gaan. Dit was een van de beste dagen van mijn leven. Wat had ik een topdag! Het boeide me niet dat Harmen naturist was en ik liet hem daar vrij in. Hij vond het fijn om thuis naakt te zijn, en ik liet hem dit ook doen. Het duurde nog geen week tot ik ook nieuwsgierig werd hoe het was. Ik trok mijn kleren uit en ging naast hem op de bank zitten. Eigenlijk gelijk toen ik ging zitten voelde ik me bevrijd. Geen kleding die knelt, of gedraaid zit. Gewoon lekker chill op de bank. Harmen keek me aan en was trots op me. Hij vroeg me hoe het voelde om nou zo op de bank te zitten. Ik zei dat ik het niet erg vond en het eigenlijk wel lekker vond om zo op de bank te zitten. Ik stelde hem vragen over het naturisme die hij beantwoorde en goed wist te beargumenteren. Ik vroeg of hij me een keer mee wou nemen naar Flevonatuur. Hij keek me aan met een blik “meen je dit echt”? Hij zei dat hij me ontzettend graag wou laten zien hoe het op flevonatuur was en hoe de sfeer er was.

Niet alleen Flevonatuur, maar ook het Ellerstrand is een favoriete naturistische bestemming voor ons.

We hebben er geen gras over laten groeien en zijn een week of 2 later naar Flevonatuur gegaan. Ik was eigenlijk best rustig en wist niet zo goed wat ik verwachten moest. Het enige dat ik wel wist, was dat er blote mensen waren en een zwembad. Ik heb alles rustig op me af laten komen en ben me niet zenuwachtig gaan maken. Eenmaal aangekomen op Flevonatuur liepen we het park op, Harmen vroeg hoe ik me voelde en of ik zeker wist dat ik dit wou. Ik zei volmondig ja! Ik kan immers niet oordelen over naturisten als ik de sfeer zelf nog nooit meegemaakt heb. Het was nog al een stukje lopen naar het zwembad, en onderweg was ik al een aantal mensen tegengekomen op het park. Ik schrok niet, maar dacht wel ” je gaat toch niet naakt op de fiets zitten, dat doet toch pijn? “. Verder niet meer over nagedacht en gewoon met Harmen meegelopen naar het zwembad. We liepen de hal van het zwembad binnen en moesten onze schoenen in een schoenenkast zetten. Nadat we dit gedaan hadden liepen we door de deur naar binnen. Ik schrok! Er waren geen kleedhokjes. Ik had heel veel verwacht. Maar niet dat er 1 bank was waar je met z’n allen aan om moest kleden. Maargoed, zo geschrokken als ik was wist ik me behoorlijk snel weer te herpakken en begon me uit te kleden. Ik zou bang zijn dat ik aangekeken werd door iedereen, maar eigenlijk was dat totaal niet het geval. We liepen het zwembad binnen en zette onze spullen op een bankje. Harmen vroeg of ik me op me gemak voelde en of ik mee wou zwemmen. Eigenlijk meteen toen ik het zwembad in liep voelde ik me rustig. Niemand keek je loerend aan en scande je van top tot teen. Ik besloot dus om meteen maar met Harmen mee te gaan zwemmen. We moesten eerst even douchen om de vuiligheid van ons af te spoelen, begrijpelijk natuurlijk! We gingen zwemmen, en eigenlijk vond ik dit toen niets anders als wanneer ik met zwemkleding zwom. En aangezien ik het heerlijk vind om te zwemmen genoot ik hier ook van. We hebben een tijdje gezwommen en besloten ff een sigaretje te gaan doen. Nadat we gerookt hadden zijn we nog een tijdje wezen zwemmen en hebben we de sauna meegepakt. Hierna besloten we om weg te gaan, het was immers al wat later voordat we er waren, en het was al bijna etenstijd voordat we weer vertrokken. We hebben onze kleren aangetrokken en zijn richting de auto gelopen. Harmen heeft me nog een aantal keren gevraagd wat ik er van vond en heeft ook gezien dat ik me op me gemak voelde en me nergens voor schaamde. Ik vond het fijn om te zwemmen.

Inmiddels bijna 3 jaar verder is het naturisme niet meer weg te denken uit ons leven. Dit is wie wij zijn!

Nadat we bij Flevonatuur waren geweest zijn we nog een aantal keren geweest, zelfs bij Natupop, dit was ook erg leuk om mee te maken! Ik had nog nooit zoveel blote mensen bij elkaar gezien. En ik merkte dat iedereen elkaar behandeld zoals ze zelf ook graag behandeld zouden willen worden. Iedereen heeft respect voor elkaar en helpt een ander waar nodig. We hebben zelfs nog bij 2 mensen die we kenden via facebook wat gedronken. Het contact werd steeds beter en we werden behandeld alsof we er al 10 jaar over de vloer kwamen. Geweldig!

Iedere week probeerde ik minimaal 1x naar Harmen toe te komen als die in Nederland aan het werk was. Hij was toendertijd nog internationaal chauffeur. En doordat het af en toe best mooi weer was en behoorlijk warm hebben Harmen en ik een paar keer besloten naar een naaktstrand te gaan. Gewoon eventjes lekker genieten van onze tijd samen ( in ons blootje )!

Ik vond het totaal niet erg meer om bloot te zijn en doordat Harmen me vaak vertelde hoe mooi ik was en ik me nergens voor hoefde te schamen was de naturist in mij geboren. Ik vind het nu geweldig om naakt te zijn en laat Harmen zelfs foto’s van ons/mij maken, en delen met de buitenwereld. Af en toe stel ik Harmen zelf wel eens voor om lekker naar het strand te gaan. Ik had dit nooit van mezelf verwacht, helemaal niet toen ik Harmen leerde kennen. Ik had hem nog heel duidelijk gemaakt dat ik respect voor hem had en het heel knap van hem vond maar dat ik het zelf never nooit zal doen. Gelukkig heb ik mij niet aan mijn woord gehouden en heeft de nieuwsgierigheid het van me gewonnen! Ik ben nu blij dat ik een naturist ben en zal niets anders meer willen! Zolang het maar met Harmen is, alleen zou ik het nog niet zo snel doen denk ik.

Zonsondergang op het strand van Hoek van Holland.

Hopelijk vonden jullie het interessant mijn verhaal te lezen, en waarom ik naturist geworden ben. Zo blijkt maar weer, oordeel niet voordat je zelf gevoelt hebt wat een ander voelt!

Standaard
Geen categorie

Deel 26: Kun je naturisme nog uitoefenen als je ziek bent?

Tja, dat hangt natuurlijk helemaal af van wat je hebt. Met ziek bedoel ik in ieder geval niet een verkoudheid of een griepje, maar echt serieuze dingen die je leven kunnen belemmeren. En ik moet zeggen, uit eigen ervaring, dat het wel degelijk te combineren is. Al is het maar in mindere mate of op een aangepaste manier. Ik heb het uiteraard over het blote aspect van het naturisme, want aan je normen en waarden hoef je weinig te schaven als je ziek bent. Want wat betreft gezondheid, ziekte en ziekenhuisbezoeken heb ik de afgelopen jaren wel wat ervaring op gedaan. Meer dan me lief is, maar ongetwijfeld minder erg dan sommige schrijnende gevallen. Het begon allemaal in 2016…

Eindelijk een diagnose.

Ik kreeg steeds meer last van m’n darmen en m’n buik, maar op dat moment was ik nog steeds heel erg van uitstellen en negeren van klachten. Wat vanzelf komt, gaat ook vanzelf weer weg. Dat principe zeg maar. Maar ja, ondertussen was Santana zwanger van Jaxson en kreeg ze steeds meer stress om het feit dat ik niet naar een dokter ging. Uiteindelijk heeft ze een soort interventie met m’n ouders gehouden en ben ik alsnog naar een dokter gegaan. Die vertrouwde het ook niet en halverwege 2017 kreeg ik de diagnose Crohn. Wat betreft het bloot thuis en op stranden mag ik echt niet klagen. Sterker nog, ik denk dat 2016 ons hoogtepunt is geweest wat betreft naaktstrandbezoeken. Wel zorgde ik dat ik doordeweeks s’avonds ergens stond waar een wc beschikbaar was ( ik overnachtte toen nog de hele week in de vrachtwagen ), ook sliep ik niet meer bloot omdat ik m’n darmen op ten duur niet meer vertrouwde. Na de diagnose in 2017 is dat eigenlijk onveranderd gebleven. Tot januari 2018…

2016 was wat betreft naaktrecreatie ons topjaar samen.

Want in januari van 2018 kreeg ik te horen dat de hele diagnose Crohn een misdiagnose was. Ik vond het ook al zo vreemd dat ik nog steeds geen medicatie kreeg en dat de klachten steeds meer afnamen. Wat het nu uiteindelijk wel was, is nog steeds een mysterie. Verdere onderzoeken zijn niet uitgevoerd. Maar goed, hartstikke goed nieuws dus en inmiddels zwanger van Jordynn, leek 2018 een topjaar voor ons te worden. Maar toen werd het maart en kwam die longtrombose om de hoek kijken. Dat heeft toen toch wel een hoop dingen met ons gedaan. Hoewel we altijd onze rust en vrijheid vonden in het naturisme, hadden we er op dat moment totaal geen behoefte aan. Aan t uitoefenen niet, het erover nadenken niet, niks niet eigenlijk. Ik wist niet wat ik met de hele situatie aan moest en was doodsbang dat ik het niet zou overleven, Santana raakte tegelijkertijd in een zware depressie door de stress over m’n gezondheid, die door de zwangerschapshormonen alleen nog maar versterkt werd. Zo mooi als 2018 leek te worden in januari, zo’n rampjaar bleek het uiteindelijk te zijn. Ik stopte met beide blogs en beide trokken we ons helemaal terug naar de veiligheid en geborgenheid van ons eigen gezin. Naturisme zelf was niet meer belangrijk of nodig. De behoefte was er sowieso niet. Gelukkig is dat toch weer allemaal teruggedraaid halverwege de zomer van dat jaar, toen het weer wat beter ging met me. Santana raakte haar depressie een kleine 3 weken voor de bevalling kwijt.

De toestand was zeer kritiek vorig jaar.

Zo zie je maar dat het per situatie verschillend is. Ik weet dat op naturistencampings niemand je op je ziekte zal aankijken of beoordelen. Of dat nou een geamputeerde borst is, een katheter, een huidkwaal of omdat je in een rolstoel zit. Iedereen is gelijk en zal ook zo behandeld worden. Wat betreft de rolstoel is het uiteraard wel handig om vooraf contact op te nemen over de rolstoelvriendelijkheid van het terrein zelf. In ieder geval ben ik blij dat het inmiddels met ons weer beter gaat lichamelijk, al ben ik er nog steeds niet helemaal. We hebben de eerste blootuurtjes van 2019 in onze achtertuin afgelopen week al mogen ervaren en broeiend achter het raam was het ook heerlijk te uit te houden. Laat die zomer maar komen!

Gamen en bruin worden. Wat wil je nog meer?

Standaard
Geen categorie

Deel 25: Bloot zwemplezier bij Swimfun Joure.

Yes Yes Yes! Het nieuwe jaar is slechts 13 dagen oud en Santana en ik hebben ons eerste blote uitje alweer achter de rug. Samen met een hele goede vriend, die ook mee was naar het Tikibad en met m’n vader ( die mij gevraagd had of ie mee mocht, omdat ie het eens mee wilde maken ), zijn wij vanavond bij de 2e testavond van het blootzwemmen in Joure geweest. En wat een succes was dit!

Net als bij het Tikibad zijn de foto’s in overleg gemaakt, zodat iedereen met een ontspannen tevreden gevoel naar huis kan.

Zoals je leest was het al de 2e avond in Joure. We konden helaas niet bij de eerste avond aanwezig zijn, omdat die op 16 december was en wij toen in het Tikibad waren. Zou het naturistenzwemmen in Joure echt een succes blijven en een vaste plek in de agenda krijgen, dan word er qua planning veel beter naar zulke datums gekeken. Niet vanwege het Tikibad, dat is immers maar 1x per jaar, maar meer vanwege het naturistenzwemmen bij Tropiqua Veendam. Maar ook al was de eerste avond op dezelfde dag als het Tikibad, de organisatie wist het toch voor elkaar te krijgen dat er toen ruim 82 bezoekers waren. Absoluut niet slecht voor een eerste testavond. De verwachtingen waren dus hoog voor vanavond, want ja er was nu immers geen ander evenement en er waren al 82 mensen geweest, dus er word sowieso over gepraat. Dit moest te zien zijn in de bezoekersaantallen vertelde Maikel mij vorig weekend op Vlieland. En man, wat had je gelijk kerel. Deze 2e avond had, schrik niet mensen, 162 (!!!) bezoekers. Wat een prestatie! En dat 162 mensen heel veel is, dat bleek al in de hal bij de kassa’s. De draaipoortjes werkten niet, dus er was een kleine ophoping omdat we niet naar binnen konden. En met kleine ophoping bedoel ik ook echt ieniemienie klein hoor, want het is best een flinke hal. Ik bedoel meer dat je zo een flink overzicht had van hoeveel mensen er op af gekomen waren. En ondanks de kleine vertraging bleef iedereen vrolijk, beleefd, geduldig en vooral gezellig. Al redelijk snel kwam er iemand van Swimfun naar voren, zodat we met z’n allen via de personeelsdoorgang naar binnen konden en dus richting de kleedkamers. En zoals naturisten gewend zijn liep iedereen standaard naar de grote gezamenlijke kleedkamers en zaten we dus niet zoals mensen met zwemkleding moeilijk te doen in een klein rothokje. Wat is het toch heerlijk om onbeschaamd naturist te zijn.

Deze glijbaan bracht een hoop herinneringen boven, aangezien ik als kind een hoop in Joure heb gezwommen.

Hoewel ik als kind een hoop in Joure heb gezwommen ( het heette toen nog de stienen flier, de stenen vloer in het fries ), was ik toch al minstens 20 jaar hier nooit meer geweest. En ik moet zeggen, het is aardig met z’n tijd meegegaan. Het is echt een gigantisch pand, waar ook nog andere sport mogelijkheden zitten, met een hele mooie, soort jungle achtige inrichting. In de ontvangsthal hebben ze zelfs een vijvertje met waterschildpadjes. Superlief om te zien. Nadat we vanuit de kleedkamer richting het zwembad liepen kwam er ondanks deze nieuwe uitstraling toch een hoop herkenning naar boven. De gedeeltes die je op de foto’s ziet zijn eigenlijk nog steeds hetzelfde als 20 jaar terug. De gele glijbaan, het grote golfslagbad en het bubbelbad waren er toen ook al. Onveranderd. Alles er omheen was nieuw voor me. Er was een glijbaan met zitbanden die ik nog niet kende. Echt een hele leuke, maar wel pikdonkere glijbaan. Moet je van houden denk ik haha. Ernaast ligt nog een wildwaterbaan, die net als de eerste zwemavond gesloten was. Wat ik van de organisatie begreep zal die hoogstwaarschijnlijk de derde avond wel open zijn. En dat is niet het enige goede nieuws. Want degenen die aanwezig waren en goed op de agenda hebben gekeken die daar aan de muur hangt, hebben ze ook blootzwemavonden toegevoegd op 3 en 31 maart. Het word dus sowieso verlengd!

Nog gauw een verfrissende duik, voordat we weer door het gure weer naar huis moeten.

Maar dat Swimfun blij is met ons als naturisten merk je eigenlijk al vanaf het warme welkom bij de kassa. En vanaf daar word je door het gehele personeel supervriendelijk behandeld. De badmeesters en badjuffen zijn goed verdeeld over het zwembad, zodat elke penibele situatie ingedekt is, het restaurant is open, dus een lekker bakje koffie of een frietje, wat naar mijn mening toch echt bij zwemmen hoort ( ja daar zijn ze weer, die jeugdherinneringen ), is allemaal mogelijk. Ook de foto’s van deze avond zijn gemaakt door een personeelslid van Swimfun, waarvoor nogmaals dank. En wat betreft jeugdherinneringen… er worden ook nieuwe gemaakt, want ook vanavond waren er weer gezinnen aanwezig. Super om te zien dat er nog steeds kinderen zijn die het leuk vinden om dit met hun ouders en/of grootouders te doen. Dat geeft hoop voor de toekomst van het naturisme. Tuurlijk probeer ik m’n steentje bij te dragen door het schrijven van deze blogs, het is toch de keuze van de lezers om er wel of niet wat mee te doen. Gelukkig sta ik hier niet alleen in. Sterker nog, er was vanavond nog een andere naturisme blogger aanwezig, namelijk blogster Stella Cordes, beter bekend als a.naked.girl. Ze blogt wel in het Engels, wat ik met Bare Thoughts deed, maar is toch wereldwijd vrij bekend in het naturisme wereldje. Als je niet al te veel moeite hebt met Engels, neem dan vooral een kijkje op haar site of 1 van haar vele socials.

Grote dank aan degene die met ons op de foto wilden. Jullie zijn top!

Al met al kijken Santana en ik terug op een super geslaagde avond, ook al vonden we het water niet superwarm. Nu moet ik toegeven dat we daar aardig veeleisend in zijn hoor. En we zijn Nederlanders he, dus je moet wel iets te klagen hebben haha. En voor degene die het zich afvraagt, m’n vader zei na afloop dat ie genoten heeft en sowieso vaker mee wil. Hartstikke leuk natuurlijk en ontzettend gegund. Want zeg nou eerlijk mensen, deze leefstijl, deze vrijheid, blijheid en onderlinge gelijkheid….

….Die gun je toch iedereen?

Standaard
Geen categorie

Deel 24: Naturisme is ook respect voor dier en natuur en wij dragen ons steentje bij.

Nou nou mensen, wat een bijzondere eerste week van 2019 hebben we achter ons gelaten. De bedoeling was eigenlijk om pas na het blootzwemmen in Joure weer een blog te schrijven, maar de mensen die deze week het nieuws hebben gevolgd, weten dat er op de Waddeneilanden een kleine crisis was ontstaan. In de nacht van dinsdag op woensdag verloor containerschip MSC Zoe een flink aantal zeecontainers en dat is uiteraard niet zonder de bijbehorende gevolgen! Zoals de meesten van jullie weten hebben Santana en ik een zwak voor Vlieland, dus we waren het al vrij snel eens dat we iets terug wilden doen. Maar een vervelende samenloop van omstandigheden kon nog wel eens roet in het eten gooien…

Gelukkig was het strand al zo goed als schoon toen we er waren. Er was natuurlijk al een hoop werk verzet.

En die omstandigheden begonnen eigenlijk al voordat er überhaupt 1 zeecontainer van dat immens grote schip was afgevallen. Het was namelijk de zondag voor de jaarwisseling en ik kreeg voor het eerst sinds lange tijd weer last van kortademigheid, druk op de borst en pijnscheuten rond het hart. Ik ben eerst gaan kijken of het misschien afzwakte maar niets was minder waar helaas, dus later die dag ben ik naar de huisartsenpost gegaan. Ik vertelde wat er loos was en m’n medische geschiedenis met betrekking tot vorig jaar. Er werd naar m’n hart geluisterd, m’n bloeddruk werd gemeten en dat was het eigenlijk wel. De onderzoeken die normaal bij zulke klachten horen kunnen ze in Emmeloord niet uitvoeren want ja, we weten hoe geweldig het in Flevoland met de ziekenhuizen gaat. Dus onder het mom van ” hou het maar een beetje in de gaten ” werd ik weer naar huis gestuurd. De maandag was ik gelukkig vrij dus ik kon rustig aan doen, oudejaarsdag moest ik wel werken en ik merkte toch wel dat de kortademigheid nog steeds aanwezig was. Maar ja, dan zit je even later met de jaarwisseling en je wil ook niet iedereens avond verpesten, dus hup we bijten even door. Totdat we de donderdag bij vrienden in Hengelo waren en de klachten er nog steeds waren. Santana was er klaar mee en ze maakte een afspraak bij de huisartsenpost. Daar konden ze gelukkig wel de benodigde testjes doen en al gauw bleek dat mijn stollingswaarden 4 x hoger dan normaal waren. Ondertussen had ik me ook al ziek gemeld voor de rest van de week, want werken werd niks. Ik hoefde gelukkig niet te blijven, maar er werd wel aangeraden de dag erna meteen naar de huisarts te gaan zodat zij kon overleggen met de specialisten over een plan van aanpak.

We kwamen nog twee kleine zeehondjes tegen, waarvan de laatste bloedingen rond z’n oog had en zich mank voortbewoog. We hebben direct melding gemaakt bij de mensen die erover gaan.

Dus vrijdagochtend zat ik bij de huisarts en hoorde ik haar overleggen met het MCL in Leeuwarden, waar ik onder controle sta sinds maart, over hoe nu verder. Die vroegen of ik meteen naar de spoedeisende hulp kon komen zodat ze gelijk konden kijken wat er mis was. Even snel schakelen en oppas voor Jaxson regelen en een half uur later zaten Santana en ik in de auto richting Leeuwarden. Daar hebben we tot eind van de middag gezeten, ondertussen het ene testje na het andere maar uiteindelijk konden ze niet nieuwe embolieën ontdekken. Wel besloten ze het als zodanig te behandelen, dus de komende drie weken zijn mijn bloedverdunners met 10mg per dag verhoogd, daarna ga ik als het goed is weer naar wat ik voor de klachten gebruikte.

We waren niet alleen naar Vlieland gegaan. Ook bevriend koppel Maikel en Rika waren mee. En Jordynn vanwege de borstvoeding.

Dus ja, heftig dagje. Stressend, beangstigend ook omdat het bij beide herinneringen oproept. En omdat je na afloop eigenlijk nog niet weet wat het nou veroorzaakt heeft. En was Vlieland nog wel een goed idee, aangezien we de boottickets al hadden? We herinnerden ons dat we vorig jaar ook redelijk snel na de diagnose naar Vlieland waren gegaan. Dat werd zelfs toegejuicht door het ziekenhuis, zolang ik m’n pauzes maar nam. Dus we besloten alsnog te gaan. De vrijdag zouden we eigenlijk bij bevriend koppel Maikel en Rika langs ( Maikel is het brein achter het blootzwemmen in Joure, dat nu in opstartfase zit ), maar dat werd door ons bezoekje aan Leeuwarden niks. Dus we vroegen of ze mee wilden naar Vlieland. Gelukkig stonden ze daar voor open en zaten we gezellig met z’n vijven ( Jordynn was ook mee ivm borstvoeding ) op de eerste zondagboot naar Vlieland.

Het meeste afval was al weg, maar we hebben toch nog 1 vuilniszak kunnen vullen.

Nu wisten we wel dat de nood niet meer zo super hoog was als eerder die week, we hoopten toch dat we íets konden doen. Alle kleine beetjes helpen immers, dus met de beste bedoelingen liepen we na de overtocht richting het strand. En ja dat strand zag er eigenlijk in eerste instantie uit zoals we dat van Vlieland kennen. Opgeruimd en rustig. Maar toch, als je net als ons een aantal kilometer over dat strand afstruinde, kwam je nog genoeg afval tegen. Gelukkig waren we niet de enigen die dit idee hadden die dag. Ook kwamen we nog 2 jonge zeehondjes tegen. De eerste was al vrij ver van de zee af en omdat ie zo jong was belden we voor de zekerheid toch even de politie. Een kwartiertje later werd ik teruggebeld dat dit het seizoen is dat de jonge zeehonden door hun moeder worden losgelaten en ze zich zelf moeten zien te redden. Ervan uitgaande dat ze weten waar ze over praten accepteerden we het zeer uitgebreide antwoord en vervolgden we onze weg over het strand. Een paar kilometer verder kwamen we nummer twee tegen en dat was toch even een ander verhaal. Er zat allemaal bloed rond z’n oog en z’n linkervin ( of is het een poot? ) gebruikte die niet. Dit was ernstig dachten we.

Ik wilde eigenlijk alweer de telefoon pakken, maar toen zagen we in de verte dat er een auto aankwam, wat dus wel een eilandbewoner moest zijn. We hielden m aan en vertelden wat er aan de hand was. Hij kwam met hetzelfde verhaal als de politie en vertelde ook dat degene die over het welzijn van de zeehonden, twee keer per dag het strand op en neer reed. Maar hij waardeerde de melding en zou het sowieso doorgeven aan die desbetreffende persoon. Hopelijk krijgt het zeehondje z’n benodigde hulp.

Normaal een hekel aan opruimen, nu deed ik het met liefde en een lach.

Inmiddels waren we al een aardig eind van de haven verwijderd en met de wetenschap dat we dat stuk ook nog terug moesten lopen én dat de laatste boot rond 5 uur vertrok, besloten we langzaamaan richting het dorp te gaan. We staken het eiland over en zijn via de waddenzee-kant weer terug gelopen over de asfalt weg. Om half 4 zaten we midden in het dorp aan een warm drankje en een bitterbal. Onze opzet was geslaagd. De natuur geholpen, een zeehond kunnen helpen en we konden Rika, die nog niet zo lang met naturisme te maken heeft, laten zien dat naturisme veel verder gaat dan alleen je broek uittrekken. Dit waren eigenlijk de dingen die mij vanaf het begin al zo aantrokken. Het respect. De harmonie. Het zijn wie je bent.

Prachtige uitzichten op de terugweg.

Tot volgende week, dan vertel ik over de blootzwemavond in Joure.

Standaard
Geen categorie

Deel 23: Een echte opkikker, de naaktzwemdag in het Tikibad.

Gister, 16 december, was het dan zover. De ” nationale pedofielen zwemdag “. De ” internationale poepvegen in je glijbaan dag “. Tenminste… als je de vele reacties op Facebookpagina’s van onder andere het Algemeen Dagblad en de Telegraaf moest geloven. Maar niets bleek minder waar. Nee wat ons betreft was de naaktzwemdag in het Tikibad ( zoals het dus officieel heet ) een groot succes voor jong en oud. En met een bezoekersaantal van meer dan 700 bleek ook wel dat er vandaag de dag nog steeds een hoop animo is voor zulke dagen.

We moesten zelf nog eventjes wachten op de andere helft van ons zes-koppig gezelschap.

We hadden met 4 andere vrienden ( waaronder 2 pubers ) afgesproken naar het Tikibad te gaan. Vanwege de afstand hadden we gekozen voor het tijdblok van half 3, zodat het qua terugreis ook niet te laat zou worden. We hadden echter niet verwacht dat we om 3u nog steeds in de rij zouden staan, zó druk was het. Mannen, vrouwen, kinderen, pubers, ouderen, alle doelgroepen waren ruimschoots vertegenwoordig. Eenmaal binnen stonden er 2 mensen van de NFN, waaronder John Dekker, op de bezoekers te wachten om te checken of iedereen wel NFN lid was en of de introducés ook daadwerkelijk met een NFN lid mee waren gekomen. Dit ging uiteraard handmatig, waardoor de wachtrij snel langer werd. Een wachtrij die overigens wel in beweging bleef en heel gezellig was door pratende mensen en spelende kinderen voor wie het wachten wel wat te lang duurde.

Bijna binnen…

Eenmaal voorbij de kassa ging het vlot. Vol enthousiasme vlogen de kledingstukken om je oren en na een heerlijk warme douche was het zoeken naar een plekje. Gelukkig had een vriend uit ons groepje contact gehouden met 2 andere vrienden van hem en hadden die dus voor ons hele gezelschap stoelen kunnen reserveren tegenover het golfslagbad. Terugkijkend op vorige edities van deze dag waren er bijna elk jaar wel ( terechte ) klachten over de watertemperatuur. Dit was dit jaar echter wel goed geregeld, dus toen we onze eerste stappen in het golfslagbad hadden gezet, voelde het al gauw aangenaam aan. De 2 pubers waren al gevlogen dus Santana, de twee andere vrienden en ik besloten om rustig aan te beginnen in de Lazy River. De rij was nog kort daar, dus we waren in no time aan de beurt. En een Lazy River is het zeker. Zo relaxed hoe je op zo’n band het hele riviertje afgaat, zo adrenaline verhogend zijn alle andere glijbanen, die ik overigens niet allemaal heb geprobeerd. Ook ik heb een grens haha.

De Lazy River is ideaal als je niet van snelle glijbanen houdt.

Nadat we de Lazy River hadden gehad besloten we boven even een hapje te eten, aangezien t nog vrij rustig was in het restaurant. Daarna gingen we allemaal een beetje ons eigen plan trekken, Santana en ik uiteraard met z’n tweeën. Een andere vriend is nog wel met ons in de Triton geweest, een glijbaan waar je ook met banden in gaat. Overigens ook een glijbaan waar ik weer nieuwe toonhoogtes bij mezelf heb ontdekt, want man man man wat gaan die glijbanen toch snel. Ondertussen zijn we deze dag ook zo’n 5 á 6 keer aangesproken door lezers van dit blog die ons herkenden. Uiteraard hartstikke leuk en we gaan ook zeker het gesprek aan. Al heb ik 1 gesprekje een beetje moeten afkappen omdat we op dat moment samen met de NFN bezig waren met de foto’s voor dit blog. Die desbetreffende persoon heb ik gelukkig s’avonds nog op Facebook getroffen zodat ik het hem even kon uitleggen. Voorkomt weer misverstanden.

Heeft ze nou de foto al gemaakt of niet? Het was wel even wennen om in zo’n menigte foto’s te maken. Gelukkig zaten er er leuke tussen.

Want wat betreft de foto’s ben ik wel even verplicht om een kleine disclaimer te plaatsen. Zoals de meeste bezoekers weten was er een streng beleid wat betreft fotografie en mobiele telefoons in het Tikibad. Omdat mijn blogs altijd bijpassende foto’s hebben, heb ik gelijk bij het binnenkomen John Dekker hierover aangesproken. Ik verteld hem dat ik bewust was van het beleid en dit respecteerde. Ik vroeg hem of 1 van hun drieën dan eventueel wat fotootjes wilde maken voor het blog. Zo weten hun dat alles conform privacy regeltjes klopt en zo zien de overige bezoekers dat de foto’s door officieel NFN personeel gemaakt worden. Hier stond de NFN gelukkig voor open, met als resultaat de foto’s in dit blog. Een mooie respectvolle oplossing lijkt mij, die volledig gebaseerd is op de gemoedsrust van alle bezoekers.

De glijbaan met trechter is een prima voorbeeld van een glijbaan waar ik never nooit in zal gaan haha.

Al met al kijken wij terug op een zeer geslaagde dag. Een dag van gemoedelijkheid. Een dag van blije kindergezichten. Een dag zonder ongeregeldheden. Een dag die zonder twijfel volgend jaar gewoon weer terug zal keren. Santana en ik willen onze vrienden bedanken voor de gezelligheid de hele dag en we zijn superblij dat georganiseerde dagen zoals de naaktzwemdag in het Tikibad nog steeds een groot succes blijken te zijn. Vooral ook de grote aanwezigheid van jongeren bied een hoopvol perspectief voor de toekomst van het naturisme. In januari ga ik naar de naaktzwemavond bij Swimfun in Joure. Uiteraard kun je bij Open & Bloot dan weer lezen hoe mijn bevindingen waren. Wat betreft de laatste paar weken van 2018 zullen er geen blogs meer komen. Uiteraard kun je me nog steeds volgen op Facebook en Instagram voor de wekelijkse #ThrowbackTuesday en andere nieuwtjes omtrent m’n blog. Iedereen fijne kerstdagen toegewenst en een veilige jaarwisseling. Tot volgend jaar!

Na het zwemmen naar buiten lopen en dan dit zien. Het heeft gelijk iets magisch. Tikibad, bedankt voor een geweldige dag!

Standaard
Geen categorie

Deel 22: Heb ik gefaald als naturist?

De laatste tijd zit ik mezelf dat oprecht af te vragen. Het komt allemaal door mijn gesprek met John Dekker van de NFN. Want naast dat we samenwerken bespraken, hebben we natuurlijk nog veel meer naturisme gerelateerde onderwerpen besproken. Onder andere, wat ik al in deel 21 met jullie gedeeld heb, het gebrek aan communicatie van de NFN naar z’n leden en verenigingen, maar ook het gebrek aan communicatie vanuit de naturist zelf. Met name dat onderwerp heeft mij de laatste paar dagen aan het denken gezet en juist op het punt van communicatie is het, naar mijn mening, nodig de hand in eigen boezem te steken. Dit heeft allemaal te maken met onze 3 bezoeken aan het naaktstrand van Hoek van Holland.

Hoewel het strand van Hoek van Holland mooi is, waren onze ervaringen daar iets minder mooi.

De reden dat dat bij 3 bezoeken is gebleven, is omdat alle 3 de bezoeken een vervelende nasmaak hadden. Laat ik beginnen bij de eerste keer. Ik werkte toen nog bij een bedrijf in het Westland en Hoek van Holland was dus het dichtsbijzijnde naaktstrand. Het was dat jaar best een goede zomer en ik had eindelijk een dag dat ik op tijd klaar was én op de zaak zou overnachten. Ik had Santana al ingelicht dus die was inmiddels ook daar naartoe gekomen zodat we gelijk naar het strand konden. Het was de eerste keer dat we samen naar het Noordzeestrand gingen, sterker nog, het was de eerste keer dat we überhaupt samen naar zee gingen. Meestal als we naar een naaktstrand gingen, waren het meertjes zoals bij Oostzaan of het Ellerstrand. We gingen een beetje in het midden van het strand zitten, legden de handdoeken neer en ontdeden ons van onze kleding. Na een tijdje gezeten en gekletst te hebben besloten we even het water in te gaan. Omdat het al eind van de middag was, was het water niet super warm maar het was te doen. Toen we terug liepen naar onze plek viel ons oog op twee mannen die tegen de duinrand aan zaten. Alhoewel… zitten… als je het had gefilmd, had je het zo op Youporn kunnen plaatsen. Ja je leest het goed, de mannen waren zeer intiem en druk met elkaar bezig en iedereen kon meegenieten. Aangezien het eigenlijk niet te negeren was, hebben we onze spullen gepakt en zijn vertrokken.

De temperatuur van de Noordzee was toch wel even wennen.

Ondanks deze vervelende ervaring besloten we later toch nog een keer terug te keren. Je kunt immers nooit iets van 1 ervaring laten afhangen. Hoek van Holland verdiende een tweede kans. Dus een paar weken later gingen we voor poging 2. Het was iets kouder, ook omdat het wat harder waaide dus we gingen een beetje uit de wind zitten, naast het hokje van de strandwacht. Nadeel hiervan was wel dat je niet de volledige warmte van de zon kon meepakken. En dat het ook niet echt een lekkere zwemtemperatuur was. Maar goed, Santana en ik hebben altijd gespreksstof dus we vermaakten ons prima. En zo vaak zagen we elkaar ook niet omdat ik in die tijd nog 5 dagen van huis was met de vrachtwagen ( iets wat ik nu nog steeds niet mis ). Tot het moment dat we een geschreeuw en gelach achter ons hoorden. Een dronken stelletje had t heel gezellig met elkaar en had daardoor nog weinig controle over hun volume. Nou ja, dat kan, hoor ik je denken. En dat klopt. Maar even later dook ook dat stel de duinen in ( terwijl duidelijk aangegeven is dat de duinen niet betreden mogen worden ) en je bent weinig fantasie nodig om te weten wat ze daar deden. Ook de tweede kans eindigde in mineur.

De mogelijkheid tot streeploos bruin worden is grenzeloos op het Noordzeestrand.

Volhardend als we zijn besloten we toch nog een derde bezoek te proberen. Een bezoek dat de boeken in gaat als 1 van onze kortste strandbezoeken ooit. We zaten weer op het zelfde plekje als bij ons eerste bezoek en na een tijdje kreeg Santana het gevoel dat we bekeken werden. We begonnen er wat meer op te letten en al snel werd het duidelijk dat Santana wel degelijk bekeken werd door een man iets verderop. En als het nou bij kijken bleef, dan was het op z’n minst irritant te noemen, maar deze meneer besloot ook met zichzelf bezig te gaan terwijl hij naar haar keek. Wel op een manier dat niet het hele strand hoefde mee te genieten, maar voor ons liet het niks aan de verbeelding over. Logischerwijs besloten we per direct te vertrekken. Iets wat gek genoeg meteen daarna ook door deze man werd besloten. Terwijl wij nog de laatste spullen aan het pakken waren, liep ie langs en besloot ik hem er op aan te spreken. Stotterend probeerde hij te ontkennen, maar z’n ontwijkende blik bewees al genoeg. Al was z’n ” showtje ” daarvoor al bewijs genoeg natuurlijk. Hij vertrok met de staart tussen z’n benen.

Je kunt kilometers ver kijken.

Maar wat heeft dit nou met het begin van het blog te maken? Het hele communicatie verhaal? Nou eigenlijk alles. Hoewel ik bij het 3e bezoek de desbetreffende man aansprak, deed ik dit niet bij de eerste 2 stelletjes. En ondanks dat het alledrie seks in het openbaar was heb ik niet de politie gebeld. Heb ik niet de NFN ingelicht over wat zich op Hoek van Holland zoal afspeelt. Met als indirect gevolg dat praktijken als deze zich dus gewoon kunnen blijven herhalen. Sterker nog, een aantal maanden later las ik dat Hoek van Holland tot 1 van de beste naaktstranden in Nederland behoort. En dat is misschien wel het bewijs voor mij dat ik gefaald heb. Gefaald met m’n meldingsplicht, gefaald als naturist, gefaald als mens die anderen hiervoor wil beschermen, gefaald als naturismeblogger die juist het hele seks vooroordeel over naturisme de wereld uit wil helpen. Ook voor mij is er dus nog een hoop werk aan de winkel. En hopelijk inspireert dit verhaal jullie om wel in te grijpen als iets soortgelijks gebeurt. En hopelijk worden deze toestanden dan minder op onze stranden. De stranden waar onze voorgangers zo hard voor gestreden hebben.

Standaard