Geen categorie

Deel 26: Kun je naturisme nog uitoefenen als je ziek bent?

Tja, dat hangt natuurlijk helemaal af van wat je hebt. Met ziek bedoel ik in ieder geval niet een verkoudheid of een griepje, maar echt serieuze dingen die je leven kunnen belemmeren. En ik moet zeggen, uit eigen ervaring, dat het wel degelijk te combineren is. Al is het maar in mindere mate of op een aangepaste manier. Ik heb het uiteraard over het blote aspect van het naturisme, want aan je normen en waarden hoef je weinig te schaven als je ziek bent. Want wat betreft gezondheid, ziekte en ziekenhuisbezoeken heb ik de afgelopen jaren wel wat ervaring op gedaan. Meer dan me lief is, maar ongetwijfeld minder erg dan sommige schrijnende gevallen. Het begon allemaal in 2016…

Eindelijk een diagnose.

Ik kreeg steeds meer last van m’n darmen en m’n buik, maar op dat moment was ik nog steeds heel erg van uitstellen en negeren van klachten. Wat vanzelf komt, gaat ook vanzelf weer weg. Dat principe zeg maar. Maar ja, ondertussen was Santana zwanger van Jaxson en kreeg ze steeds meer stress om het feit dat ik niet naar een dokter ging. Uiteindelijk heeft ze een soort interventie met m’n ouders gehouden en ben ik alsnog naar een dokter gegaan. Die vertrouwde het ook niet en halverwege 2017 kreeg ik de diagnose Crohn. Wat betreft het bloot thuis en op stranden mag ik echt niet klagen. Sterker nog, ik denk dat 2016 ons hoogtepunt is geweest wat betreft naaktstrandbezoeken. Wel zorgde ik dat ik doordeweeks s’avonds ergens stond waar een wc beschikbaar was ( ik overnachtte toen nog de hele week in de vrachtwagen ), ook sliep ik niet meer bloot omdat ik m’n darmen op ten duur niet meer vertrouwde. Na de diagnose in 2017 is dat eigenlijk onveranderd gebleven. Tot januari 2018…

2016 was wat betreft naaktrecreatie ons topjaar samen.

Want in januari van 2018 kreeg ik te horen dat de hele diagnose Crohn een misdiagnose was. Ik vond het ook al zo vreemd dat ik nog steeds geen medicatie kreeg en dat de klachten steeds meer afnamen. Wat het nu uiteindelijk wel was, is nog steeds een mysterie. Verdere onderzoeken zijn niet uitgevoerd. Maar goed, hartstikke goed nieuws dus en inmiddels zwanger van Jordynn, leek 2018 een topjaar voor ons te worden. Maar toen werd het maart en kwam die longtrombose om de hoek kijken. Dat heeft toen toch wel een hoop dingen met ons gedaan. Hoewel we altijd onze rust en vrijheid vonden in het naturisme, hadden we er op dat moment totaal geen behoefte aan. Aan t uitoefenen niet, het erover nadenken niet, niks niet eigenlijk. Ik wist niet wat ik met de hele situatie aan moest en was doodsbang dat ik het niet zou overleven, Santana raakte tegelijkertijd in een zware depressie door de stress over m’n gezondheid, die door de zwangerschapshormonen alleen nog maar versterkt werd. Zo mooi als 2018 leek te worden in januari, zo’n rampjaar bleek het uiteindelijk te zijn. Ik stopte met beide blogs en beide trokken we ons helemaal terug naar de veiligheid en geborgenheid van ons eigen gezin. Naturisme zelf was niet meer belangrijk of nodig. De behoefte was er sowieso niet. Gelukkig is dat toch weer allemaal teruggedraaid halverwege de zomer van dat jaar, toen het weer wat beter ging met me. Santana raakte haar depressie een kleine 3 weken voor de bevalling kwijt.

De toestand was zeer kritiek vorig jaar.

Zo zie je maar dat het per situatie verschillend is. Ik weet dat op naturistencampings niemand je op je ziekte zal aankijken of beoordelen. Of dat nou een geamputeerde borst is, een katheter, een huidkwaal of omdat je in een rolstoel zit. Iedereen is gelijk en zal ook zo behandeld worden. Wat betreft de rolstoel is het uiteraard wel handig om vooraf contact op te nemen over de rolstoelvriendelijkheid van het terrein zelf. In ieder geval ben ik blij dat het inmiddels met ons weer beter gaat lichamelijk, al ben ik er nog steeds niet helemaal. We hebben de eerste blootuurtjes van 2019 in onze achtertuin afgelopen week al mogen ervaren en broeiend achter het raam was het ook heerlijk te uit te houden. Laat die zomer maar komen!

Gamen en bruin worden. Wat wil je nog meer?

Advertenties
Standaard
Geen categorie

Deel 25: Bloot zwemplezier bij Swimfun Joure.

Yes Yes Yes! Het nieuwe jaar is slechts 13 dagen oud en Santana en ik hebben ons eerste blote uitje alweer achter de rug. Samen met een hele goede vriend, die ook mee was naar het Tikibad en met m’n vader ( die mij gevraagd had of ie mee mocht, omdat ie het eens mee wilde maken ), zijn wij vanavond bij de 2e testavond van het blootzwemmen in Joure geweest. En wat een succes was dit!

Net als bij het Tikibad zijn de foto’s in overleg gemaakt, zodat iedereen met een ontspannen tevreden gevoel naar huis kan.

Zoals je leest was het al de 2e avond in Joure. We konden helaas niet bij de eerste avond aanwezig zijn, omdat die op 16 december was en wij toen in het Tikibad waren. Zou het naturistenzwemmen in Joure echt een succes blijven en een vaste plek in de agenda krijgen, dan word er qua planning veel beter naar zulke datums gekeken. Niet vanwege het Tikibad, dat is immers maar 1x per jaar, maar meer vanwege het naturistenzwemmen bij Tropiqua Veendam. Maar ook al was de eerste avond op dezelfde dag als het Tikibad, de organisatie wist het toch voor elkaar te krijgen dat er toen ruim 82 bezoekers waren. Absoluut niet slecht voor een eerste testavond. De verwachtingen waren dus hoog voor vanavond, want ja er was nu immers geen ander evenement en er waren al 82 mensen geweest, dus er word sowieso over gepraat. Dit moest te zien zijn in de bezoekersaantallen vertelde Maikel mij vorig weekend op Vlieland. En man, wat had je gelijk kerel. Deze 2e avond had, schrik niet mensen, 162 (!!!) bezoekers. Wat een prestatie! En dat 162 mensen heel veel is, dat bleek al in de hal bij de kassa’s. De draaipoortjes werkten niet, dus er was een kleine ophoping omdat we niet naar binnen konden. En met kleine ophoping bedoel ik ook echt ieniemienie klein hoor, want het is best een flinke hal. Ik bedoel meer dat je zo een flink overzicht had van hoeveel mensen er op af gekomen waren. En ondanks de kleine vertraging bleef iedereen vrolijk, beleefd, geduldig en vooral gezellig. Al redelijk snel kwam er iemand van Swimfun naar voren, zodat we met z’n allen via de personeelsdoorgang naar binnen konden en dus richting de kleedkamers. En zoals naturisten gewend zijn liep iedereen standaard naar de grote gezamenlijke kleedkamers en zaten we dus niet zoals mensen met zwemkleding moeilijk te doen in een klein rothokje. Wat is het toch heerlijk om onbeschaamd naturist te zijn.

Deze glijbaan bracht een hoop herinneringen boven, aangezien ik als kind een hoop in Joure heb gezwommen.

Hoewel ik als kind een hoop in Joure heb gezwommen ( het heette toen nog de stienen flier, de stenen vloer in het fries ), was ik toch al minstens 20 jaar hier nooit meer geweest. En ik moet zeggen, het is aardig met z’n tijd meegegaan. Het is echt een gigantisch pand, waar ook nog andere sport mogelijkheden zitten, met een hele mooie, soort jungle achtige inrichting. In de ontvangsthal hebben ze zelfs een vijvertje met waterschildpadjes. Superlief om te zien. Nadat we vanuit de kleedkamer richting het zwembad liepen kwam er ondanks deze nieuwe uitstraling toch een hoop herkenning naar boven. De gedeeltes die je op de foto’s ziet zijn eigenlijk nog steeds hetzelfde als 20 jaar terug. De gele glijbaan, het grote golfslagbad en het bubbelbad waren er toen ook al. Onveranderd. Alles er omheen was nieuw voor me. Er was een glijbaan met zitbanden die ik nog niet kende. Echt een hele leuke, maar wel pikdonkere glijbaan. Moet je van houden denk ik haha. Ernaast ligt nog een wildwaterbaan, die net als de eerste zwemavond gesloten was. Wat ik van de organisatie begreep zal die hoogstwaarschijnlijk de derde avond wel open zijn. En dat is niet het enige goede nieuws. Want degenen die aanwezig waren en goed op de agenda hebben gekeken die daar aan de muur hangt, hebben ze ook blootzwemavonden toegevoegd op 3 en 31 maart. Het word dus sowieso verlengd!

Nog gauw een verfrissende duik, voordat we weer door het gure weer naar huis moeten.

Maar dat Swimfun blij is met ons als naturisten merk je eigenlijk al vanaf het warme welkom bij de kassa. En vanaf daar word je door het gehele personeel supervriendelijk behandeld. De badmeesters en badjuffen zijn goed verdeeld over het zwembad, zodat elke penibele situatie ingedekt is, het restaurant is open, dus een lekker bakje koffie of een frietje, wat naar mijn mening toch echt bij zwemmen hoort ( ja daar zijn ze weer, die jeugdherinneringen ), is allemaal mogelijk. Ook de foto’s van deze avond zijn gemaakt door een personeelslid van Swimfun, waarvoor nogmaals dank. En wat betreft jeugdherinneringen… er worden ook nieuwe gemaakt, want ook vanavond waren er weer gezinnen aanwezig. Super om te zien dat er nog steeds kinderen zijn die het leuk vinden om dit met hun ouders en/of grootouders te doen. Dat geeft hoop voor de toekomst van het naturisme. Tuurlijk probeer ik m’n steentje bij te dragen door het schrijven van deze blogs, het is toch de keuze van de lezers om er wel of niet wat mee te doen. Gelukkig sta ik hier niet alleen in. Sterker nog, er was vanavond nog een andere naturisme blogger aanwezig, namelijk blogster Stella Cordes, beter bekend als a.naked.girl. Ze blogt wel in het Engels, wat ik met Bare Thoughts deed, maar is toch wereldwijd vrij bekend in het naturisme wereldje. Als je niet al te veel moeite hebt met Engels, neem dan vooral een kijkje op haar site of 1 van haar vele socials.

Grote dank aan degene die met ons op de foto wilden. Jullie zijn top!

Al met al kijken Santana en ik terug op een super geslaagde avond, ook al vonden we het water niet superwarm. Nu moet ik toegeven dat we daar aardig veeleisend in zijn hoor. En we zijn Nederlanders he, dus je moet wel iets te klagen hebben haha. En voor degene die het zich afvraagt, m’n vader zei na afloop dat ie genoten heeft en sowieso vaker mee wil. Hartstikke leuk natuurlijk en ontzettend gegund. Want zeg nou eerlijk mensen, deze leefstijl, deze vrijheid, blijheid en onderlinge gelijkheid….

….Die gun je toch iedereen?

Standaard
Geen categorie

Deel 24: Naturisme is ook respect voor dier en natuur en wij dragen ons steentje bij.

Nou nou mensen, wat een bijzondere eerste week van 2019 hebben we achter ons gelaten. De bedoeling was eigenlijk om pas na het blootzwemmen in Joure weer een blog te schrijven, maar de mensen die deze week het nieuws hebben gevolgd, weten dat er op de Waddeneilanden een kleine crisis was ontstaan. In de nacht van dinsdag op woensdag verloor containerschip MSC Zoe een flink aantal zeecontainers en dat is uiteraard niet zonder de bijbehorende gevolgen! Zoals de meesten van jullie weten hebben Santana en ik een zwak voor Vlieland, dus we waren het al vrij snel eens dat we iets terug wilden doen. Maar een vervelende samenloop van omstandigheden kon nog wel eens roet in het eten gooien…

Gelukkig was het strand al zo goed als schoon toen we er waren. Er was natuurlijk al een hoop werk verzet.

En die omstandigheden begonnen eigenlijk al voordat er überhaupt 1 zeecontainer van dat immens grote schip was afgevallen. Het was namelijk de zondag voor de jaarwisseling en ik kreeg voor het eerst sinds lange tijd weer last van kortademigheid, druk op de borst en pijnscheuten rond het hart. Ik ben eerst gaan kijken of het misschien afzwakte maar niets was minder waar helaas, dus later die dag ben ik naar de huisartsenpost gegaan. Ik vertelde wat er loos was en m’n medische geschiedenis met betrekking tot vorig jaar. Er werd naar m’n hart geluisterd, m’n bloeddruk werd gemeten en dat was het eigenlijk wel. De onderzoeken die normaal bij zulke klachten horen kunnen ze in Emmeloord niet uitvoeren want ja, we weten hoe geweldig het in Flevoland met de ziekenhuizen gaat. Dus onder het mom van ” hou het maar een beetje in de gaten ” werd ik weer naar huis gestuurd. De maandag was ik gelukkig vrij dus ik kon rustig aan doen, oudejaarsdag moest ik wel werken en ik merkte toch wel dat de kortademigheid nog steeds aanwezig was. Maar ja, dan zit je even later met de jaarwisseling en je wil ook niet iedereens avond verpesten, dus hup we bijten even door. Totdat we de donderdag bij vrienden in Hengelo waren en de klachten er nog steeds waren. Santana was er klaar mee en ze maakte een afspraak bij de huisartsenpost. Daar konden ze gelukkig wel de benodigde testjes doen en al gauw bleek dat mijn stollingswaarden 4 x hoger dan normaal waren. Ondertussen had ik me ook al ziek gemeld voor de rest van de week, want werken werd niks. Ik hoefde gelukkig niet te blijven, maar er werd wel aangeraden de dag erna meteen naar de huisarts te gaan zodat zij kon overleggen met de specialisten over een plan van aanpak.

We kwamen nog twee kleine zeehondjes tegen, waarvan de laatste bloedingen rond z’n oog had en zich mank voortbewoog. We hebben direct melding gemaakt bij de mensen die erover gaan.

Dus vrijdagochtend zat ik bij de huisarts en hoorde ik haar overleggen met het MCL in Leeuwarden, waar ik onder controle sta sinds maart, over hoe nu verder. Die vroegen of ik meteen naar de spoedeisende hulp kon komen zodat ze gelijk konden kijken wat er mis was. Even snel schakelen en oppas voor Jaxson regelen en een half uur later zaten Santana en ik in de auto richting Leeuwarden. Daar hebben we tot eind van de middag gezeten, ondertussen het ene testje na het andere maar uiteindelijk konden ze niet nieuwe embolieën ontdekken. Wel besloten ze het als zodanig te behandelen, dus de komende drie weken zijn mijn bloedverdunners met 10mg per dag verhoogd, daarna ga ik als het goed is weer naar wat ik voor de klachten gebruikte.

We waren niet alleen naar Vlieland gegaan. Ook bevriend koppel Maikel en Rika waren mee. En Jordynn vanwege de borstvoeding.

Dus ja, heftig dagje. Stressend, beangstigend ook omdat het bij beide herinneringen oproept. En omdat je na afloop eigenlijk nog niet weet wat het nou veroorzaakt heeft. En was Vlieland nog wel een goed idee, aangezien we de boottickets al hadden? We herinnerden ons dat we vorig jaar ook redelijk snel na de diagnose naar Vlieland waren gegaan. Dat werd zelfs toegejuicht door het ziekenhuis, zolang ik m’n pauzes maar nam. Dus we besloten alsnog te gaan. De vrijdag zouden we eigenlijk bij bevriend koppel Maikel en Rika langs ( Maikel is het brein achter het blootzwemmen in Joure, dat nu in opstartfase zit ), maar dat werd door ons bezoekje aan Leeuwarden niks. Dus we vroegen of ze mee wilden naar Vlieland. Gelukkig stonden ze daar voor open en zaten we gezellig met z’n vijven ( Jordynn was ook mee ivm borstvoeding ) op de eerste zondagboot naar Vlieland.

Het meeste afval was al weg, maar we hebben toch nog 1 vuilniszak kunnen vullen.

Nu wisten we wel dat de nood niet meer zo super hoog was als eerder die week, we hoopten toch dat we íets konden doen. Alle kleine beetjes helpen immers, dus met de beste bedoelingen liepen we na de overtocht richting het strand. En ja dat strand zag er eigenlijk in eerste instantie uit zoals we dat van Vlieland kennen. Opgeruimd en rustig. Maar toch, als je net als ons een aantal kilometer over dat strand afstruinde, kwam je nog genoeg afval tegen. Gelukkig waren we niet de enigen die dit idee hadden die dag. Ook kwamen we nog 2 jonge zeehondjes tegen. De eerste was al vrij ver van de zee af en omdat ie zo jong was belden we voor de zekerheid toch even de politie. Een kwartiertje later werd ik teruggebeld dat dit het seizoen is dat de jonge zeehonden door hun moeder worden losgelaten en ze zich zelf moeten zien te redden. Ervan uitgaande dat ze weten waar ze over praten accepteerden we het zeer uitgebreide antwoord en vervolgden we onze weg over het strand. Een paar kilometer verder kwamen we nummer twee tegen en dat was toch even een ander verhaal. Er zat allemaal bloed rond z’n oog en z’n linkervin ( of is het een poot? ) gebruikte die niet. Dit was ernstig dachten we.

Ik wilde eigenlijk alweer de telefoon pakken, maar toen zagen we in de verte dat er een auto aankwam, wat dus wel een eilandbewoner moest zijn. We hielden m aan en vertelden wat er aan de hand was. Hij kwam met hetzelfde verhaal als de politie en vertelde ook dat degene die over het welzijn van de zeehonden, twee keer per dag het strand op en neer reed. Maar hij waardeerde de melding en zou het sowieso doorgeven aan die desbetreffende persoon. Hopelijk krijgt het zeehondje z’n benodigde hulp.

Normaal een hekel aan opruimen, nu deed ik het met liefde en een lach.

Inmiddels waren we al een aardig eind van de haven verwijderd en met de wetenschap dat we dat stuk ook nog terug moesten lopen én dat de laatste boot rond 5 uur vertrok, besloten we langzaamaan richting het dorp te gaan. We staken het eiland over en zijn via de waddenzee-kant weer terug gelopen over de asfalt weg. Om half 4 zaten we midden in het dorp aan een warm drankje en een bitterbal. Onze opzet was geslaagd. De natuur geholpen, een zeehond kunnen helpen en we konden Rika, die nog niet zo lang met naturisme te maken heeft, laten zien dat naturisme veel verder gaat dan alleen je broek uittrekken. Dit waren eigenlijk de dingen die mij vanaf het begin al zo aantrokken. Het respect. De harmonie. Het zijn wie je bent.

Prachtige uitzichten op de terugweg.

Tot volgende week, dan vertel ik over de blootzwemavond in Joure.

Standaard
Geen categorie

Deel 23: Een echte opkikker, de naaktzwemdag in het Tikibad.

Gister, 16 december, was het dan zover. De ” nationale pedofielen zwemdag “. De ” internationale poepvegen in je glijbaan dag “. Tenminste… als je de vele reacties op Facebookpagina’s van onder andere het Algemeen Dagblad en de Telegraaf moest geloven. Maar niets bleek minder waar. Nee wat ons betreft was de naaktzwemdag in het Tikibad ( zoals het dus officieel heet ) een groot succes voor jong en oud. En met een bezoekersaantal van meer dan 700 bleek ook wel dat er vandaag de dag nog steeds een hoop animo is voor zulke dagen.

We moesten zelf nog eventjes wachten op de andere helft van ons zes-koppig gezelschap.

We hadden met 4 andere vrienden ( waaronder 2 pubers ) afgesproken naar het Tikibad te gaan. Vanwege de afstand hadden we gekozen voor het tijdblok van half 3, zodat het qua terugreis ook niet te laat zou worden. We hadden echter niet verwacht dat we om 3u nog steeds in de rij zouden staan, zó druk was het. Mannen, vrouwen, kinderen, pubers, ouderen, alle doelgroepen waren ruimschoots vertegenwoordig. Eenmaal binnen stonden er 2 mensen van de NFN, waaronder John Dekker, op de bezoekers te wachten om te checken of iedereen wel NFN lid was en of de introducés ook daadwerkelijk met een NFN lid mee waren gekomen. Dit ging uiteraard handmatig, waardoor de wachtrij snel langer werd. Een wachtrij die overigens wel in beweging bleef en heel gezellig was door pratende mensen en spelende kinderen voor wie het wachten wel wat te lang duurde.

Bijna binnen…

Eenmaal voorbij de kassa ging het vlot. Vol enthousiasme vlogen de kledingstukken om je oren en na een heerlijk warme douche was het zoeken naar een plekje. Gelukkig had een vriend uit ons groepje contact gehouden met 2 andere vrienden van hem en hadden die dus voor ons hele gezelschap stoelen kunnen reserveren tegenover het golfslagbad. Terugkijkend op vorige edities van deze dag waren er bijna elk jaar wel ( terechte ) klachten over de watertemperatuur. Dit was dit jaar echter wel goed geregeld, dus toen we onze eerste stappen in het golfslagbad hadden gezet, voelde het al gauw aangenaam aan. De 2 pubers waren al gevlogen dus Santana, de twee andere vrienden en ik besloten om rustig aan te beginnen in de Lazy River. De rij was nog kort daar, dus we waren in no time aan de beurt. En een Lazy River is het zeker. Zo relaxed hoe je op zo’n band het hele riviertje afgaat, zo adrenaline verhogend zijn alle andere glijbanen, die ik overigens niet allemaal heb geprobeerd. Ook ik heb een grens haha.

De Lazy River is ideaal als je niet van snelle glijbanen houdt.

Nadat we de Lazy River hadden gehad besloten we boven even een hapje te eten, aangezien t nog vrij rustig was in het restaurant. Daarna gingen we allemaal een beetje ons eigen plan trekken, Santana en ik uiteraard met z’n tweeën. Een andere vriend is nog wel met ons in de Triton geweest, een glijbaan waar je ook met banden in gaat. Overigens ook een glijbaan waar ik weer nieuwe toonhoogtes bij mezelf heb ontdekt, want man man man wat gaan die glijbanen toch snel. Ondertussen zijn we deze dag ook zo’n 5 á 6 keer aangesproken door lezers van dit blog die ons herkenden. Uiteraard hartstikke leuk en we gaan ook zeker het gesprek aan. Al heb ik 1 gesprekje een beetje moeten afkappen omdat we op dat moment samen met de NFN bezig waren met de foto’s voor dit blog. Die desbetreffende persoon heb ik gelukkig s’avonds nog op Facebook getroffen zodat ik het hem even kon uitleggen. Voorkomt weer misverstanden.

Heeft ze nou de foto al gemaakt of niet? Het was wel even wennen om in zo’n menigte foto’s te maken. Gelukkig zaten er er leuke tussen.

Want wat betreft de foto’s ben ik wel even verplicht om een kleine disclaimer te plaatsen. Zoals de meeste bezoekers weten was er een streng beleid wat betreft fotografie en mobiele telefoons in het Tikibad. Omdat mijn blogs altijd bijpassende foto’s hebben, heb ik gelijk bij het binnenkomen John Dekker hierover aangesproken. Ik verteld hem dat ik bewust was van het beleid en dit respecteerde. Ik vroeg hem of 1 van hun drieën dan eventueel wat fotootjes wilde maken voor het blog. Zo weten hun dat alles conform privacy regeltjes klopt en zo zien de overige bezoekers dat de foto’s door officieel NFN personeel gemaakt worden. Hier stond de NFN gelukkig voor open, met als resultaat de foto’s in dit blog. Een mooie respectvolle oplossing lijkt mij, die volledig gebaseerd is op de gemoedsrust van alle bezoekers.

De glijbaan met trechter is een prima voorbeeld van een glijbaan waar ik never nooit in zal gaan haha.

Al met al kijken wij terug op een zeer geslaagde dag. Een dag van gemoedelijkheid. Een dag van blije kindergezichten. Een dag zonder ongeregeldheden. Een dag die zonder twijfel volgend jaar gewoon weer terug zal keren. Santana en ik willen onze vrienden bedanken voor de gezelligheid de hele dag en we zijn superblij dat georganiseerde dagen zoals de naaktzwemdag in het Tikibad nog steeds een groot succes blijken te zijn. Vooral ook de grote aanwezigheid van jongeren bied een hoopvol perspectief voor de toekomst van het naturisme. In januari ga ik naar de naaktzwemavond bij Swimfun in Joure. Uiteraard kun je bij Open & Bloot dan weer lezen hoe mijn bevindingen waren. Wat betreft de laatste paar weken van 2018 zullen er geen blogs meer komen. Uiteraard kun je me nog steeds volgen op Facebook en Instagram voor de wekelijkse #ThrowbackTuesday en andere nieuwtjes omtrent m’n blog. Iedereen fijne kerstdagen toegewenst en een veilige jaarwisseling. Tot volgend jaar!

Na het zwemmen naar buiten lopen en dan dit zien. Het heeft gelijk iets magisch. Tikibad, bedankt voor een geweldige dag!

Standaard
Geen categorie

Deel 22: Heb ik gefaald als naturist?

De laatste tijd zit ik mezelf dat oprecht af te vragen. Het komt allemaal door mijn gesprek met John Dekker van de NFN. Want naast dat we samenwerken bespraken, hebben we natuurlijk nog veel meer naturisme gerelateerde onderwerpen besproken. Onder andere, wat ik al in deel 21 met jullie gedeeld heb, het gebrek aan communicatie van de NFN naar z’n leden en verenigingen, maar ook het gebrek aan communicatie vanuit de naturist zelf. Met name dat onderwerp heeft mij de laatste paar dagen aan het denken gezet en juist op het punt van communicatie is het, naar mijn mening, nodig de hand in eigen boezem te steken. Dit heeft allemaal te maken met onze 3 bezoeken aan het naaktstrand van Hoek van Holland.

Hoewel het strand van Hoek van Holland mooi is, waren onze ervaringen daar iets minder mooi.

De reden dat dat bij 3 bezoeken is gebleven, is omdat alle 3 de bezoeken een vervelende nasmaak hadden. Laat ik beginnen bij de eerste keer. Ik werkte toen nog bij een bedrijf in het Westland en Hoek van Holland was dus het dichtsbijzijnde naaktstrand. Het was dat jaar best een goede zomer en ik had eindelijk een dag dat ik op tijd klaar was én op de zaak zou overnachten. Ik had Santana al ingelicht dus die was inmiddels ook daar naartoe gekomen zodat we gelijk naar het strand konden. Het was de eerste keer dat we samen naar het Noordzeestrand gingen, sterker nog, het was de eerste keer dat we überhaupt samen naar zee gingen. Meestal als we naar een naaktstrand gingen, waren het meertjes zoals bij Oostzaan of het Ellerstrand. We gingen een beetje in het midden van het strand zitten, legden de handdoeken neer en ontdeden ons van onze kleding. Na een tijdje gezeten en gekletst te hebben besloten we even het water in te gaan. Omdat het al eind van de middag was, was het water niet super warm maar het was te doen. Toen we terug liepen naar onze plek viel ons oog op twee mannen die tegen de duinrand aan zaten. Alhoewel… zitten… als je het had gefilmd, had je het zo op Youporn kunnen plaatsen. Ja je leest het goed, de mannen waren zeer intiem en druk met elkaar bezig en iedereen kon meegenieten. Aangezien het eigenlijk niet te negeren was, hebben we onze spullen gepakt en zijn vertrokken.

De temperatuur van de Noordzee was toch wel even wennen.

Ondanks deze vervelende ervaring besloten we later toch nog een keer terug te keren. Je kunt immers nooit iets van 1 ervaring laten afhangen. Hoek van Holland verdiende een tweede kans. Dus een paar weken later gingen we voor poging 2. Het was iets kouder, ook omdat het wat harder waaide dus we gingen een beetje uit de wind zitten, naast het hokje van de strandwacht. Nadeel hiervan was wel dat je niet de volledige warmte van de zon kon meepakken. En dat het ook niet echt een lekkere zwemtemperatuur was. Maar goed, Santana en ik hebben altijd gespreksstof dus we vermaakten ons prima. En zo vaak zagen we elkaar ook niet omdat ik in die tijd nog 5 dagen van huis was met de vrachtwagen ( iets wat ik nu nog steeds niet mis ). Tot het moment dat we een geschreeuw en gelach achter ons hoorden. Een dronken stelletje had t heel gezellig met elkaar en had daardoor nog weinig controle over hun volume. Nou ja, dat kan, hoor ik je denken. En dat klopt. Maar even later dook ook dat stel de duinen in ( terwijl duidelijk aangegeven is dat de duinen niet betreden mogen worden ) en je bent weinig fantasie nodig om te weten wat ze daar deden. Ook de tweede kans eindigde in mineur.

De mogelijkheid tot streeploos bruin worden is grenzeloos op het Noordzeestrand.

Volhardend als we zijn besloten we toch nog een derde bezoek te proberen. Een bezoek dat de boeken in gaat als 1 van onze kortste strandbezoeken ooit. We zaten weer op het zelfde plekje als bij ons eerste bezoek en na een tijdje kreeg Santana het gevoel dat we bekeken werden. We begonnen er wat meer op te letten en al snel werd het duidelijk dat Santana wel degelijk bekeken werd door een man iets verderop. En als het nou bij kijken bleef, dan was het op z’n minst irritant te noemen, maar deze meneer besloot ook met zichzelf bezig te gaan terwijl hij naar haar keek. Wel op een manier dat niet het hele strand hoefde mee te genieten, maar voor ons liet het niks aan de verbeelding over. Logischerwijs besloten we per direct te vertrekken. Iets wat gek genoeg meteen daarna ook door deze man werd besloten. Terwijl wij nog de laatste spullen aan het pakken waren, liep ie langs en besloot ik hem er op aan te spreken. Stotterend probeerde hij te ontkennen, maar z’n ontwijkende blik bewees al genoeg. Al was z’n ” showtje ” daarvoor al bewijs genoeg natuurlijk. Hij vertrok met de staart tussen z’n benen.

Je kunt kilometers ver kijken.

Maar wat heeft dit nou met het begin van het blog te maken? Het hele communicatie verhaal? Nou eigenlijk alles. Hoewel ik bij het 3e bezoek de desbetreffende man aansprak, deed ik dit niet bij de eerste 2 stelletjes. En ondanks dat het alledrie seks in het openbaar was heb ik niet de politie gebeld. Heb ik niet de NFN ingelicht over wat zich op Hoek van Holland zoal afspeelt. Met als indirect gevolg dat praktijken als deze zich dus gewoon kunnen blijven herhalen. Sterker nog, een aantal maanden later las ik dat Hoek van Holland tot 1 van de beste naaktstranden in Nederland behoort. En dat is misschien wel het bewijs voor mij dat ik gefaald heb. Gefaald met m’n meldingsplicht, gefaald als naturist, gefaald als mens die anderen hiervoor wil beschermen, gefaald als naturismeblogger die juist het hele seks vooroordeel over naturisme de wereld uit wil helpen. Ook voor mij is er dus nog een hoop werk aan de winkel. En hopelijk inspireert dit verhaal jullie om wel in te grijpen als iets soortgelijks gebeurt. En hopelijk worden deze toestanden dan minder op onze stranden. De stranden waar onze voorgangers zo hard voor gestreden hebben.

Standaard
Geen categorie

Deel 21: Generación naturista. Een nieuwe aanpak. Met elkaar, voor elkaar.

Een aantal volgers op de Instagram en Facebookpagina van Open & Bloot hadden al een vermoeden. Vorige week maandag was ik namelijk in Amersfoort op het hoofdkantoor van de Naturisten Federatie Nederland ( NFN ). Dit om te bekijken of er een mogelijkheid tot samenwerken was tussen ons.

Geniale ondertekst dacht ik zo.

De NFN kampt al jaren met een hoop kritiek van bestaande leden. Kritiek die ikzelf ook regelmatig heb geuit. Kritiek die er mede voor gezorgd heeft dat ik een aantal jaar geleden zelfs m’n lidmaatschap heb opgezegd. Simpelweg omdat ik mij niet meer vertegenwoordigd voelde door hun. En ik was niet de enige. Er heerste nogal een eenrichtingssfeertje, waarin de NFN gelijk had en de leden en verenigingen niet. Volkomen ongezond als je nagaat dat met die intentie de federatie totaal niet opgericht is. Maar dat is een ander verhaal.

De NFN kreeg door dat er een andere aanpak nodig was en onder leiding van Christine Kouman, directrice van de NFN, werd daar langzaam werk van gemaakt. Één van die veranderingen was dat in november van 2017 John Dekker, brand manager, werd gevraagd het imago wat op te schaven. Sindsdien zijn er al aardig wat veranderingen aangebracht. Een hoop achter de schermen, waar we ( nog ) niet veel van mee krijgen ( John pleit intern wel voor meer transparantie daarover naar leden en belangstellenden ), maar ook dingen die wij direct kunnen zien. Zo leek het de afgelopen tijd ineens alsof er drie versies waren van de NFN. Namelijk ” NFN Open & Bloot “, ” Blootgewoon! ” en sinds kort ook ” Natuurlijk! NFN “.

Na een lange nachtdienst nog even de nieuwe Bloot! lezen van mijn “ nieuwe collega’s “.

Laat ik ten eerste voorop stellen dat het wel degelijk 1 NFN is, maar dat dit meer is om meer orde en overzicht te krijgen. Met ” NFN Open & Bloot ” als overkoepelende mama, die dus net als altijd de belangen van alle naturisten behartigd. Dan heb je “ Blootgewoon! “, merk van NFN die je voornamelijk in de media gaat tegenkomen, zoals bijvoorbeeld bij Eva Jinek aan tafel. En als jongste telg van dit trio heb je ” Natuurlijk! NFN “, de tak waarmee ze mensen die niet bekend zijn met naturisme, of er in geïnteresseerd zijn, op een hele open manier duidelijk willen maken hoe natuurlijk naturisme eigenlijk is en wat het te bieden heeft. Dat naturisme tegenwoordig niet meer gerund word door grijze behaarde mensen die hun dag vullen met jeu de boules en volleybal en geen vlees en alcohol nuttigen. Nee het naturisme anno 2018 word nog steeds gedragen door alle lagen van de samenleving en op tal van verschillende manieren. Let op: dit is wel mijn persoonlijke interpretatie van het NFN-drieluik en hoewel ik er heel dicht mee in de buurt kom, kan het enigszins afwijken van hoe zij het zien.

Niet alleen de Bloot! kreeg ik mee, ook dit info boekje over Natuurlijk NFN mocht ik meenemen.

Maar wat willen ze nu precies van mij dan? Wat deed ik daar in Amersfoort? Nou ten eerste hebben ze super lekkere koffie. Maar dat kon ik op voorhand niet weten. Nee, na de doorstart van dit blog eerder dit jaar, werd ik gemaild dat ze blij waren dat ik het blog weer had opgepakt en of ik eventueel eens langs wilde komen om te kijken wat de NFN voor mij kon betekenen en of er misschien een samenwerking in zou kunnen zitten. Dus vorige week was dan eindelijk dat gesprek en ik moet zeggen dat het heel open en ontspannen verliep. Als ik John mag geloven, is hoe ik het huis-tuin-en-keuken-naturisme omschrijf hier op Open & Bloot precies de manier waarop hun dat willen uitdragen met Natuurlijk NFN. Ze vroegen dus of ik op hun website, naast mijn eigen blog, nog een blog wil gaan doen. Dat leek me wel wat, maar wel onder de voorwaarde dat het iets aanvult en dat het dus niet een exacte kopie van dit blog word. Want dan kunnen ze net zo goed een verwijslinkje plaatsen rechtstreeks naar Open & Bloot. Dit was John met me eens. Waar hij het ook mee eens was, is dat ik het voor de rest wel precies moet doen zoals mijn lezers van mij gewend zijn.

Open, eerlijk, ongecensureerd en in mijn eigen woorden. Oftewel, als ik kritiek op de NFN heb en dat wil uiten in een blog, hoeft dat niet perse in Open & Bloot, maar mag dat ook in het blog wat ik voor hun ga doen. Kritiek opent immers discussies aldus John. Dus wat kunnen jullie verwachten? Ik zie het zelf als een aanvulling op dit blog, geheel vrijwillig en belangeloos. In de woorden die jullie gewend zijn, op m’n eigen hak op de tak manier die jullie gewend zijn en zonder vaste releasedatums dus net zo verrassend als jullie gewend zijn. Geen deadlines, geen opgelegde druk van bovenaf, gewoon m’n ding doen zoals jullie en ikzelf gewend ben. Ook zal Open & Bloot gewoon blijven bestaan. Ik verwacht m’n eerste NFN blog in december of januari op te sturen dus ben dan heel benieuwd naar jullie feedback, zoals ik dat altijd ben. Zonder jullie was ik nooit zo ver gekomen.

Bedankt daarvoor.

Standaard
Geen categorie

Deel 20: Open & blote kinderlijke onschuld.

Ken je die mop over dat gezin dat naar het strand ging en daarmee een maatschappelijke discussie ontketende? Nee? Ik ook niet. Het is namelijk alles behalve een mop. Het is wat Saskia Noort, schrijfster, overkwam toen ze deze week een oude jeugdfoto op Instagram plaatste waar zowel zij, als een aantal andere kinderen, bloot op het strand waren. Vastgelegd door een bekende fotograaf, namelijk haar vader.

De foto werd verwijderd door Instagram, want ja er staat bloot op de foto en dat mag daar, net als bij moederbedrijf Facebook, niet. Tot zover niks nieuws onder de zon, want het is algemeen bekend dat zulke foto’s worden verwijderd. Menig naturist heeft zich er al over uitgesproken, waaronder ikzelf, maar ondanks deze grote weerstand onder gebruikers, weigeren deze bedrijven te buigen en worden zelfs foto’s van ” blote ” etalagepoppen verwijderd. Om over de vele foto’s van kunstwerken nog maar te zwijgen. Je zou dus in eerste instantie verwachten dat deze discussie wederom werd aangezwengeld, maar niks bleek minder waar…

Zulke foto’s zie je in bijna elk babyboek en worden geaccepteerd. Online plaatsen schijnt echter een schande te zijn.

Nee de discussie ging over of je wel zulke foto’s op social media moest delen. Mensen spraken er schande van. En niet alleen bij Saskia, maar een tijdje terug ook al bij Ali B toen hij een foto plaatste, waarop hij met z’n baby onder de douche staat. Nu hebben een hoop ouders op instagram altijd wel wat te zeuren, kijk maar naar het gedoe rondom het speen-gebruik van de jongste André Hazes, maar dat ze wederom bij iets compleet onschuldigs totaal losgaan stelt me toch wel teleur. Dit zijn namelijk niet alleen mensen die bloot met seks linken, nee deze mensen seksualiseren in hun hoofd dus kennelijk ook nog eens die foto van het desbetreffende kind. Zouden ze dat namelijk niet doen, hadden ze binnen een seconde kunnen weten dat zulke kiekjes gemaakt worden om bijzondere gebeurtenissen vast te leggen. Dat jij, of dat kind, op dat moment bloot is, is bijzaak. Ik kan je met zekerheid zeggen dat het in de meeste gevallen niet eens anders kan, zoals bij douchen of badderen en dat het dus volledig functioneel is.

Om een soortgelijke foto werd Ali B online compleet afgebrand.

Saskia zat vanwege deze discussie bij Pauw in de uitzending en die stelde de veelgestelde vraag: ” Besef je dat er ook mensen online zijn die niet het beste voor hebben met zo’n foto en hem misschien wel delen in dubieuze kringen?” ( niet 1 op 1 hoe hij het vroeg, wel wat hij vroeg ). Saskia begreep de vraag maar antwoordde wel terecht met de tegenvraag: ” Denk je niet dat zulke mensen ook niet op het strand zitten en evt zelf foto’s maken?” En daar hebben ze eigenlijk beide een goed punt. Tuurlijk heeft iedereen toegang tot je foto’s als je een openbaar profiel hebt, de mijne is overigens alleen zichtbaar voor vrienden, hoewel de Instagram van Open & Bloot dan weer wel openbaar is. Alleen ik ben er sterk van overtuigd dat het internet en dan met name social media wel een vervanging is voor het ouderwetse fotoalbum, in combinatie met het ouderwetse dagboek. Over het algemeen gooi je er op wat jezelf kwijt wil en die vrijheid zou je, zeikvrij, ook moeten hebben. En als mensen het dan niet bevalt, dat ze dan gewoon doorscrollen, maar wel respecteren dat jij de dingen deelt die je deelt. Net zoals ik dat bij berichten over voetbal doe, of over Zwarte Piet. En dan voor de rest gewoon leven en laten leven, een leus die ik wel vaker gebruik, maar die simpelweg gewoon heel vaak uitstekend van toepassing is.

Een eerste keer badderen hoor je vast te leggen voor later. Ouders snappen dit.

Dan kunnen trotse ouders gewoon weer hun bijzondere momentjes vastleggen en delen.

Open. Bloot. Onschuldig.

Standaard