Boek

UPDATE: Aankomende dinsdag ben ik bij omroep Flevoland.

Aankomende dinsdagmiddag ben ik live op omroep Flevoland in het programma “ Dit is Flevoland “. Hierin zal ik te horen en te zien zijn over mijn boek en mijn leven als naturist. Het word live uitgezonden op radio, tv en internet. Het zou uiteraard supertof zijn als jullie ook kijken en/of luisteren. Voor degene die het niet lukt zal ik ongetwijfeld een linkje na afloop plaatsen op de Facebookpagina van Open & Bloot. Ik heb er zin in!

Advertenties
Standaard
Geen categorie

Deel 26: Kun je naturisme nog uitoefenen als je ziek bent?

Tja, dat hangt natuurlijk helemaal af van wat je hebt. Met ziek bedoel ik in ieder geval niet een verkoudheid of een griepje, maar echt serieuze dingen die je leven kunnen belemmeren. En ik moet zeggen, uit eigen ervaring, dat het wel degelijk te combineren is. Al is het maar in mindere mate of op een aangepaste manier. Ik heb het uiteraard over het blote aspect van het naturisme, want aan je normen en waarden hoef je weinig te schaven als je ziek bent. Want wat betreft gezondheid, ziekte en ziekenhuisbezoeken heb ik de afgelopen jaren wel wat ervaring op gedaan. Meer dan me lief is, maar ongetwijfeld minder erg dan sommige schrijnende gevallen. Het begon allemaal in 2016…

Eindelijk een diagnose.

Ik kreeg steeds meer last van m’n darmen en m’n buik, maar op dat moment was ik nog steeds heel erg van uitstellen en negeren van klachten. Wat vanzelf komt, gaat ook vanzelf weer weg. Dat principe zeg maar. Maar ja, ondertussen was Santana zwanger van Jaxson en kreeg ze steeds meer stress om het feit dat ik niet naar een dokter ging. Uiteindelijk heeft ze een soort interventie met m’n ouders gehouden en ben ik alsnog naar een dokter gegaan. Die vertrouwde het ook niet en halverwege 2017 kreeg ik de diagnose Crohn. Wat betreft het bloot thuis en op stranden mag ik echt niet klagen. Sterker nog, ik denk dat 2016 ons hoogtepunt is geweest wat betreft naaktstrandbezoeken. Wel zorgde ik dat ik doordeweeks s’avonds ergens stond waar een wc beschikbaar was ( ik overnachtte toen nog de hele week in de vrachtwagen ), ook sliep ik niet meer bloot omdat ik m’n darmen op ten duur niet meer vertrouwde. Na de diagnose in 2017 is dat eigenlijk onveranderd gebleven. Tot januari 2018…

2016 was wat betreft naaktrecreatie ons topjaar samen.

Want in januari van 2018 kreeg ik te horen dat de hele diagnose Crohn een misdiagnose was. Ik vond het ook al zo vreemd dat ik nog steeds geen medicatie kreeg en dat de klachten steeds meer afnamen. Wat het nu uiteindelijk wel was, is nog steeds een mysterie. Verdere onderzoeken zijn niet uitgevoerd. Maar goed, hartstikke goed nieuws dus en inmiddels zwanger van Jordynn, leek 2018 een topjaar voor ons te worden. Maar toen werd het maart en kwam die longtrombose om de hoek kijken. Dat heeft toen toch wel een hoop dingen met ons gedaan. Hoewel we altijd onze rust en vrijheid vonden in het naturisme, hadden we er op dat moment totaal geen behoefte aan. Aan t uitoefenen niet, het erover nadenken niet, niks niet eigenlijk. Ik wist niet wat ik met de hele situatie aan moest en was doodsbang dat ik het niet zou overleven, Santana raakte tegelijkertijd in een zware depressie door de stress over m’n gezondheid, die door de zwangerschapshormonen alleen nog maar versterkt werd. Zo mooi als 2018 leek te worden in januari, zo’n rampjaar bleek het uiteindelijk te zijn. Ik stopte met beide blogs en beide trokken we ons helemaal terug naar de veiligheid en geborgenheid van ons eigen gezin. Naturisme zelf was niet meer belangrijk of nodig. De behoefte was er sowieso niet. Gelukkig is dat toch weer allemaal teruggedraaid halverwege de zomer van dat jaar, toen het weer wat beter ging met me. Santana raakte haar depressie een kleine 3 weken voor de bevalling kwijt.

De toestand was zeer kritiek vorig jaar.

Zo zie je maar dat het per situatie verschillend is. Ik weet dat op naturistencampings niemand je op je ziekte zal aankijken of beoordelen. Of dat nou een geamputeerde borst is, een katheter, een huidkwaal of omdat je in een rolstoel zit. Iedereen is gelijk en zal ook zo behandeld worden. Wat betreft de rolstoel is het uiteraard wel handig om vooraf contact op te nemen over de rolstoelvriendelijkheid van het terrein zelf. In ieder geval ben ik blij dat het inmiddels met ons weer beter gaat lichamelijk, al ben ik er nog steeds niet helemaal. We hebben de eerste blootuurtjes van 2019 in onze achtertuin afgelopen week al mogen ervaren en broeiend achter het raam was het ook heerlijk te uit te houden. Laat die zomer maar komen!

Gamen en bruin worden. Wat wil je nog meer?

Standaard
Boek

BOEKUPDATE: Proefdruk is aangekomen.

Jaaaa!!! Vandaag is de proefdruk aangekomen. LET OP: Dit is niet de versie die in de winkels komt. Nadat ik de proefdruk besteld had, heb ik alsnog besloten een spellingscontrole over het boek heen te laten gooien. De verwachting is dat dit een kleine 2 weken gaat duren.

Zodra dat klaar is, zal het boek gepubliceerd worden en is dan voor iedereen verkrijgbaar voor de winkelprijs van €19,99 ( Helaas kan dit niet lager ivm de basisprijzen van de uitgeverij ). Ook ben ik nog met de NFN in gesprek over het plaatsen van het boek in hun webshop, waarschijnlijk met een speciale NFN-ledenkorting. Daarover zal later meer bekend worden.

Ik heb er in ieder geval super veel zin in, nu we qua ontwikkeling met de laatste loodjes bezig zijn. Dat ik nu een fysiek exemplaar vast heb kunnen houden, maakt het nog leuker!

Standaard
Geen categorie

Deel 25: Bloot zwemplezier bij Swimfun Joure.

Yes Yes Yes! Het nieuwe jaar is slechts 13 dagen oud en Santana en ik hebben ons eerste blote uitje alweer achter de rug. Samen met een hele goede vriend, die ook mee was naar het Tikibad en met m’n vader ( die mij gevraagd had of ie mee mocht, omdat ie het eens mee wilde maken ), zijn wij vanavond bij de 2e testavond van het blootzwemmen in Joure geweest. En wat een succes was dit!

Net als bij het Tikibad zijn de foto’s in overleg gemaakt, zodat iedereen met een ontspannen tevreden gevoel naar huis kan.

Zoals je leest was het al de 2e avond in Joure. We konden helaas niet bij de eerste avond aanwezig zijn, omdat die op 16 december was en wij toen in het Tikibad waren. Zou het naturistenzwemmen in Joure echt een succes blijven en een vaste plek in de agenda krijgen, dan word er qua planning veel beter naar zulke datums gekeken. Niet vanwege het Tikibad, dat is immers maar 1x per jaar, maar meer vanwege het naturistenzwemmen bij Tropiqua Veendam. Maar ook al was de eerste avond op dezelfde dag als het Tikibad, de organisatie wist het toch voor elkaar te krijgen dat er toen ruim 82 bezoekers waren. Absoluut niet slecht voor een eerste testavond. De verwachtingen waren dus hoog voor vanavond, want ja er was nu immers geen ander evenement en er waren al 82 mensen geweest, dus er word sowieso over gepraat. Dit moest te zien zijn in de bezoekersaantallen vertelde Maikel mij vorig weekend op Vlieland. En man, wat had je gelijk kerel. Deze 2e avond had, schrik niet mensen, 162 (!!!) bezoekers. Wat een prestatie! En dat 162 mensen heel veel is, dat bleek al in de hal bij de kassa’s. De draaipoortjes werkten niet, dus er was een kleine ophoping omdat we niet naar binnen konden. En met kleine ophoping bedoel ik ook echt ieniemienie klein hoor, want het is best een flinke hal. Ik bedoel meer dat je zo een flink overzicht had van hoeveel mensen er op af gekomen waren. En ondanks de kleine vertraging bleef iedereen vrolijk, beleefd, geduldig en vooral gezellig. Al redelijk snel kwam er iemand van Swimfun naar voren, zodat we met z’n allen via de personeelsdoorgang naar binnen konden en dus richting de kleedkamers. En zoals naturisten gewend zijn liep iedereen standaard naar de grote gezamenlijke kleedkamers en zaten we dus niet zoals mensen met zwemkleding moeilijk te doen in een klein rothokje. Wat is het toch heerlijk om onbeschaamd naturist te zijn.

Deze glijbaan bracht een hoop herinneringen boven, aangezien ik als kind een hoop in Joure heb gezwommen.

Hoewel ik als kind een hoop in Joure heb gezwommen ( het heette toen nog de stienen flier, de stenen vloer in het fries ), was ik toch al minstens 20 jaar hier nooit meer geweest. En ik moet zeggen, het is aardig met z’n tijd meegegaan. Het is echt een gigantisch pand, waar ook nog andere sport mogelijkheden zitten, met een hele mooie, soort jungle achtige inrichting. In de ontvangsthal hebben ze zelfs een vijvertje met waterschildpadjes. Superlief om te zien. Nadat we vanuit de kleedkamer richting het zwembad liepen kwam er ondanks deze nieuwe uitstraling toch een hoop herkenning naar boven. De gedeeltes die je op de foto’s ziet zijn eigenlijk nog steeds hetzelfde als 20 jaar terug. De gele glijbaan, het grote golfslagbad en het bubbelbad waren er toen ook al. Onveranderd. Alles er omheen was nieuw voor me. Er was een glijbaan met zitbanden die ik nog niet kende. Echt een hele leuke, maar wel pikdonkere glijbaan. Moet je van houden denk ik haha. Ernaast ligt nog een wildwaterbaan, die net als de eerste zwemavond gesloten was. Wat ik van de organisatie begreep zal die hoogstwaarschijnlijk de derde avond wel open zijn. En dat is niet het enige goede nieuws. Want degenen die aanwezig waren en goed op de agenda hebben gekeken die daar aan de muur hangt, hebben ze ook blootzwemavonden toegevoegd op 3 en 31 maart. Het word dus sowieso verlengd!

Nog gauw een verfrissende duik, voordat we weer door het gure weer naar huis moeten.

Maar dat Swimfun blij is met ons als naturisten merk je eigenlijk al vanaf het warme welkom bij de kassa. En vanaf daar word je door het gehele personeel supervriendelijk behandeld. De badmeesters en badjuffen zijn goed verdeeld over het zwembad, zodat elke penibele situatie ingedekt is, het restaurant is open, dus een lekker bakje koffie of een frietje, wat naar mijn mening toch echt bij zwemmen hoort ( ja daar zijn ze weer, die jeugdherinneringen ), is allemaal mogelijk. Ook de foto’s van deze avond zijn gemaakt door een personeelslid van Swimfun, waarvoor nogmaals dank. En wat betreft jeugdherinneringen… er worden ook nieuwe gemaakt, want ook vanavond waren er weer gezinnen aanwezig. Super om te zien dat er nog steeds kinderen zijn die het leuk vinden om dit met hun ouders en/of grootouders te doen. Dat geeft hoop voor de toekomst van het naturisme. Tuurlijk probeer ik m’n steentje bij te dragen door het schrijven van deze blogs, het is toch de keuze van de lezers om er wel of niet wat mee te doen. Gelukkig sta ik hier niet alleen in. Sterker nog, er was vanavond nog een andere naturisme blogger aanwezig, namelijk blogster Stella Cordes, beter bekend als a.naked.girl. Ze blogt wel in het Engels, wat ik met Bare Thoughts deed, maar is toch wereldwijd vrij bekend in het naturisme wereldje. Als je niet al te veel moeite hebt met Engels, neem dan vooral een kijkje op haar site of 1 van haar vele socials.

Grote dank aan degene die met ons op de foto wilden. Jullie zijn top!

Al met al kijken Santana en ik terug op een super geslaagde avond, ook al vonden we het water niet superwarm. Nu moet ik toegeven dat we daar aardig veeleisend in zijn hoor. En we zijn Nederlanders he, dus je moet wel iets te klagen hebben haha. En voor degene die het zich afvraagt, m’n vader zei na afloop dat ie genoten heeft en sowieso vaker mee wil. Hartstikke leuk natuurlijk en ontzettend gegund. Want zeg nou eerlijk mensen, deze leefstijl, deze vrijheid, blijheid en onderlinge gelijkheid….

….Die gun je toch iedereen?

Standaard
Geen categorie

Deel 24: Naturisme is ook respect voor dier en natuur en wij dragen ons steentje bij.

Nou nou mensen, wat een bijzondere eerste week van 2019 hebben we achter ons gelaten. De bedoeling was eigenlijk om pas na het blootzwemmen in Joure weer een blog te schrijven, maar de mensen die deze week het nieuws hebben gevolgd, weten dat er op de Waddeneilanden een kleine crisis was ontstaan. In de nacht van dinsdag op woensdag verloor containerschip MSC Zoe een flink aantal zeecontainers en dat is uiteraard niet zonder de bijbehorende gevolgen! Zoals de meesten van jullie weten hebben Santana en ik een zwak voor Vlieland, dus we waren het al vrij snel eens dat we iets terug wilden doen. Maar een vervelende samenloop van omstandigheden kon nog wel eens roet in het eten gooien…

Gelukkig was het strand al zo goed als schoon toen we er waren. Er was natuurlijk al een hoop werk verzet.

En die omstandigheden begonnen eigenlijk al voordat er überhaupt 1 zeecontainer van dat immens grote schip was afgevallen. Het was namelijk de zondag voor de jaarwisseling en ik kreeg voor het eerst sinds lange tijd weer last van kortademigheid, druk op de borst en pijnscheuten rond het hart. Ik ben eerst gaan kijken of het misschien afzwakte maar niets was minder waar helaas, dus later die dag ben ik naar de huisartsenpost gegaan. Ik vertelde wat er loos was en m’n medische geschiedenis met betrekking tot vorig jaar. Er werd naar m’n hart geluisterd, m’n bloeddruk werd gemeten en dat was het eigenlijk wel. De onderzoeken die normaal bij zulke klachten horen kunnen ze in Emmeloord niet uitvoeren want ja, we weten hoe geweldig het in Flevoland met de ziekenhuizen gaat. Dus onder het mom van ” hou het maar een beetje in de gaten ” werd ik weer naar huis gestuurd. De maandag was ik gelukkig vrij dus ik kon rustig aan doen, oudejaarsdag moest ik wel werken en ik merkte toch wel dat de kortademigheid nog steeds aanwezig was. Maar ja, dan zit je even later met de jaarwisseling en je wil ook niet iedereens avond verpesten, dus hup we bijten even door. Totdat we de donderdag bij vrienden in Hengelo waren en de klachten er nog steeds waren. Santana was er klaar mee en ze maakte een afspraak bij de huisartsenpost. Daar konden ze gelukkig wel de benodigde testjes doen en al gauw bleek dat mijn stollingswaarden 4 x hoger dan normaal waren. Ondertussen had ik me ook al ziek gemeld voor de rest van de week, want werken werd niks. Ik hoefde gelukkig niet te blijven, maar er werd wel aangeraden de dag erna meteen naar de huisarts te gaan zodat zij kon overleggen met de specialisten over een plan van aanpak.

We kwamen nog twee kleine zeehondjes tegen, waarvan de laatste bloedingen rond z’n oog had en zich mank voortbewoog. We hebben direct melding gemaakt bij de mensen die erover gaan.

Dus vrijdagochtend zat ik bij de huisarts en hoorde ik haar overleggen met het MCL in Leeuwarden, waar ik onder controle sta sinds maart, over hoe nu verder. Die vroegen of ik meteen naar de spoedeisende hulp kon komen zodat ze gelijk konden kijken wat er mis was. Even snel schakelen en oppas voor Jaxson regelen en een half uur later zaten Santana en ik in de auto richting Leeuwarden. Daar hebben we tot eind van de middag gezeten, ondertussen het ene testje na het andere maar uiteindelijk konden ze niet nieuwe embolieën ontdekken. Wel besloten ze het als zodanig te behandelen, dus de komende drie weken zijn mijn bloedverdunners met 10mg per dag verhoogd, daarna ga ik als het goed is weer naar wat ik voor de klachten gebruikte.

We waren niet alleen naar Vlieland gegaan. Ook bevriend koppel Maikel en Rika waren mee. En Jordynn vanwege de borstvoeding.

Dus ja, heftig dagje. Stressend, beangstigend ook omdat het bij beide herinneringen oproept. En omdat je na afloop eigenlijk nog niet weet wat het nou veroorzaakt heeft. En was Vlieland nog wel een goed idee, aangezien we de boottickets al hadden? We herinnerden ons dat we vorig jaar ook redelijk snel na de diagnose naar Vlieland waren gegaan. Dat werd zelfs toegejuicht door het ziekenhuis, zolang ik m’n pauzes maar nam. Dus we besloten alsnog te gaan. De vrijdag zouden we eigenlijk bij bevriend koppel Maikel en Rika langs ( Maikel is het brein achter het blootzwemmen in Joure, dat nu in opstartfase zit ), maar dat werd door ons bezoekje aan Leeuwarden niks. Dus we vroegen of ze mee wilden naar Vlieland. Gelukkig stonden ze daar voor open en zaten we gezellig met z’n vijven ( Jordynn was ook mee ivm borstvoeding ) op de eerste zondagboot naar Vlieland.

Het meeste afval was al weg, maar we hebben toch nog 1 vuilniszak kunnen vullen.

Nu wisten we wel dat de nood niet meer zo super hoog was als eerder die week, we hoopten toch dat we íets konden doen. Alle kleine beetjes helpen immers, dus met de beste bedoelingen liepen we na de overtocht richting het strand. En ja dat strand zag er eigenlijk in eerste instantie uit zoals we dat van Vlieland kennen. Opgeruimd en rustig. Maar toch, als je net als ons een aantal kilometer over dat strand afstruinde, kwam je nog genoeg afval tegen. Gelukkig waren we niet de enigen die dit idee hadden die dag. Ook kwamen we nog 2 jonge zeehondjes tegen. De eerste was al vrij ver van de zee af en omdat ie zo jong was belden we voor de zekerheid toch even de politie. Een kwartiertje later werd ik teruggebeld dat dit het seizoen is dat de jonge zeehonden door hun moeder worden losgelaten en ze zich zelf moeten zien te redden. Ervan uitgaande dat ze weten waar ze over praten accepteerden we het zeer uitgebreide antwoord en vervolgden we onze weg over het strand. Een paar kilometer verder kwamen we nummer twee tegen en dat was toch even een ander verhaal. Er zat allemaal bloed rond z’n oog en z’n linkervin ( of is het een poot? ) gebruikte die niet. Dit was ernstig dachten we.

Ik wilde eigenlijk alweer de telefoon pakken, maar toen zagen we in de verte dat er een auto aankwam, wat dus wel een eilandbewoner moest zijn. We hielden m aan en vertelden wat er aan de hand was. Hij kwam met hetzelfde verhaal als de politie en vertelde ook dat degene die over het welzijn van de zeehonden, twee keer per dag het strand op en neer reed. Maar hij waardeerde de melding en zou het sowieso doorgeven aan die desbetreffende persoon. Hopelijk krijgt het zeehondje z’n benodigde hulp.

Normaal een hekel aan opruimen, nu deed ik het met liefde en een lach.

Inmiddels waren we al een aardig eind van de haven verwijderd en met de wetenschap dat we dat stuk ook nog terug moesten lopen én dat de laatste boot rond 5 uur vertrok, besloten we langzaamaan richting het dorp te gaan. We staken het eiland over en zijn via de waddenzee-kant weer terug gelopen over de asfalt weg. Om half 4 zaten we midden in het dorp aan een warm drankje en een bitterbal. Onze opzet was geslaagd. De natuur geholpen, een zeehond kunnen helpen en we konden Rika, die nog niet zo lang met naturisme te maken heeft, laten zien dat naturisme veel verder gaat dan alleen je broek uittrekken. Dit waren eigenlijk de dingen die mij vanaf het begin al zo aantrokken. Het respect. De harmonie. Het zijn wie je bent.

Prachtige uitzichten op de terugweg.

Tot volgende week, dan vertel ik over de blootzwemavond in Joure.

Standaard
Geen categorie

Deel 23: Een echte opkikker, de naaktzwemdag in het Tikibad.

Gister, 16 december, was het dan zover. De ” nationale pedofielen zwemdag “. De ” internationale poepvegen in je glijbaan dag “. Tenminste… als je de vele reacties op Facebookpagina’s van onder andere het Algemeen Dagblad en de Telegraaf moest geloven. Maar niets bleek minder waar. Nee wat ons betreft was de naaktzwemdag in het Tikibad ( zoals het dus officieel heet ) een groot succes voor jong en oud. En met een bezoekersaantal van meer dan 700 bleek ook wel dat er vandaag de dag nog steeds een hoop animo is voor zulke dagen.

We moesten zelf nog eventjes wachten op de andere helft van ons zes-koppig gezelschap.

We hadden met 4 andere vrienden ( waaronder 2 pubers ) afgesproken naar het Tikibad te gaan. Vanwege de afstand hadden we gekozen voor het tijdblok van half 3, zodat het qua terugreis ook niet te laat zou worden. We hadden echter niet verwacht dat we om 3u nog steeds in de rij zouden staan, zó druk was het. Mannen, vrouwen, kinderen, pubers, ouderen, alle doelgroepen waren ruimschoots vertegenwoordig. Eenmaal binnen stonden er 2 mensen van de NFN, waaronder John Dekker, op de bezoekers te wachten om te checken of iedereen wel NFN lid was en of de introducés ook daadwerkelijk met een NFN lid mee waren gekomen. Dit ging uiteraard handmatig, waardoor de wachtrij snel langer werd. Een wachtrij die overigens wel in beweging bleef en heel gezellig was door pratende mensen en spelende kinderen voor wie het wachten wel wat te lang duurde.

Bijna binnen…

Eenmaal voorbij de kassa ging het vlot. Vol enthousiasme vlogen de kledingstukken om je oren en na een heerlijk warme douche was het zoeken naar een plekje. Gelukkig had een vriend uit ons groepje contact gehouden met 2 andere vrienden van hem en hadden die dus voor ons hele gezelschap stoelen kunnen reserveren tegenover het golfslagbad. Terugkijkend op vorige edities van deze dag waren er bijna elk jaar wel ( terechte ) klachten over de watertemperatuur. Dit was dit jaar echter wel goed geregeld, dus toen we onze eerste stappen in het golfslagbad hadden gezet, voelde het al gauw aangenaam aan. De 2 pubers waren al gevlogen dus Santana, de twee andere vrienden en ik besloten om rustig aan te beginnen in de Lazy River. De rij was nog kort daar, dus we waren in no time aan de beurt. En een Lazy River is het zeker. Zo relaxed hoe je op zo’n band het hele riviertje afgaat, zo adrenaline verhogend zijn alle andere glijbanen, die ik overigens niet allemaal heb geprobeerd. Ook ik heb een grens haha.

De Lazy River is ideaal als je niet van snelle glijbanen houdt.

Nadat we de Lazy River hadden gehad besloten we boven even een hapje te eten, aangezien t nog vrij rustig was in het restaurant. Daarna gingen we allemaal een beetje ons eigen plan trekken, Santana en ik uiteraard met z’n tweeën. Een andere vriend is nog wel met ons in de Triton geweest, een glijbaan waar je ook met banden in gaat. Overigens ook een glijbaan waar ik weer nieuwe toonhoogtes bij mezelf heb ontdekt, want man man man wat gaan die glijbanen toch snel. Ondertussen zijn we deze dag ook zo’n 5 á 6 keer aangesproken door lezers van dit blog die ons herkenden. Uiteraard hartstikke leuk en we gaan ook zeker het gesprek aan. Al heb ik 1 gesprekje een beetje moeten afkappen omdat we op dat moment samen met de NFN bezig waren met de foto’s voor dit blog. Die desbetreffende persoon heb ik gelukkig s’avonds nog op Facebook getroffen zodat ik het hem even kon uitleggen. Voorkomt weer misverstanden.

Heeft ze nou de foto al gemaakt of niet? Het was wel even wennen om in zo’n menigte foto’s te maken. Gelukkig zaten er er leuke tussen.

Want wat betreft de foto’s ben ik wel even verplicht om een kleine disclaimer te plaatsen. Zoals de meeste bezoekers weten was er een streng beleid wat betreft fotografie en mobiele telefoons in het Tikibad. Omdat mijn blogs altijd bijpassende foto’s hebben, heb ik gelijk bij het binnenkomen John Dekker hierover aangesproken. Ik verteld hem dat ik bewust was van het beleid en dit respecteerde. Ik vroeg hem of 1 van hun drieën dan eventueel wat fotootjes wilde maken voor het blog. Zo weten hun dat alles conform privacy regeltjes klopt en zo zien de overige bezoekers dat de foto’s door officieel NFN personeel gemaakt worden. Hier stond de NFN gelukkig voor open, met als resultaat de foto’s in dit blog. Een mooie respectvolle oplossing lijkt mij, die volledig gebaseerd is op de gemoedsrust van alle bezoekers.

De glijbaan met trechter is een prima voorbeeld van een glijbaan waar ik never nooit in zal gaan haha.

Al met al kijken wij terug op een zeer geslaagde dag. Een dag van gemoedelijkheid. Een dag van blije kindergezichten. Een dag zonder ongeregeldheden. Een dag die zonder twijfel volgend jaar gewoon weer terug zal keren. Santana en ik willen onze vrienden bedanken voor de gezelligheid de hele dag en we zijn superblij dat georganiseerde dagen zoals de naaktzwemdag in het Tikibad nog steeds een groot succes blijken te zijn. Vooral ook de grote aanwezigheid van jongeren bied een hoopvol perspectief voor de toekomst van het naturisme. In januari ga ik naar de naaktzwemavond bij Swimfun in Joure. Uiteraard kun je bij Open & Bloot dan weer lezen hoe mijn bevindingen waren. Wat betreft de laatste paar weken van 2018 zullen er geen blogs meer komen. Uiteraard kun je me nog steeds volgen op Facebook en Instagram voor de wekelijkse #ThrowbackTuesday en andere nieuwtjes omtrent m’n blog. Iedereen fijne kerstdagen toegewenst en een veilige jaarwisseling. Tot volgend jaar!

Na het zwemmen naar buiten lopen en dan dit zien. Het heeft gelijk iets magisch. Tikibad, bedankt voor een geweldige dag!

Standaard